28 Αυγ 2009

Το δράμα μιας άπιστης

Να μια ωραία εκκλησία: ερειπωμένη

Κατά τη διάρκεια των διακοπών τα κουπέπκια βρέθηκαν σ’ένα ωραιότατο, γραφικότατο, καταπράσινο χωριουδάκι της λεβεντομάνας Κρήτης. Όλα καλά κι όλα ωραία (όπως τραγουδάγαμε και στο αυτοκίνητο καθώς πηγαίναμε) ∙ μέχρι που ήρθε το πρωί της αποφράδας ημέρας Κυριακής... Το σπίτι που είχαμε μετατρέψει σε στρατώνα (ήμασταν και 10 άνθρωποι, ζωή νά’χουμε!) έχει την κακή τύχη να βρίσκεται δίπλα στην (τεραστίων διαστάσεων) εκκλησία του χωριού... Άντε, να χτυπήσουν οι καμπάνες δεν πειράζει και τόσο (θα προτιμούσα να το αποφεύγαμε κι αυτό, αλλά τέλος πάντων). Έλα όμως που η εκκλησία έχει μικροφωνική εγκατάσταση! Όλο το χωριό ακούει δυόμισι ωρών λειτουργία (η οποία, για όσους αντίχριστους δεν το έχουν υπόψη τους, ξεκινάει στις 8 το πρωί)! Φυσικά ήταν αδύνατο να κλείσουμε μάτι. Και αναρωτιέμαι η αθώα άπιστη: πόσοι να είχαν πάει στην εκκλησία εκείνη την Κυριακή; 10; 20; Άντε 50; Όλοι οι υπόλοιποι γιατί να είναι υποχρεωμένοι να ακούσουν ολόκληρη τη λειτουργία; Κι αυτό το επιχείρημα ότι η λειτουργία πρέπει να ακούγεται για χάρη των ανήμπορων γερόντων που θέλουν αλλά δεν μπορούν να πάνε στην εκκλησία δεν πείθει: μ’αυτό το επιχείρημα ακριβώς η λειτουργία μεταδίδεται από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.



Το καμπαναριό της Αγ. Σοφίας Τραπεζούντας


Τα μεγάφωνα της εκκλησίας περισσότερο σαν εκδίκηση του παπά φαίνονται: «Δεν έρχεστε στην εκκλησία; Θα σας φτιάξω εγώ. Δεν πρόκειται να κλείσετε μάτι.» Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσαμε να καλέσουμε την αστυνομία – αποκλείεται η εκκλησία να είχε πάρει άδεια για την εγκατάσταση των μεγάφωνων. Επειδή όμως τα σώματα ασφαλείας παραμένουν πιστά στο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», αμφιβάλλω αν θα καταφέρναμε κάτι...

Σε ποια χώρα να μεταναστεύσω για να γλιτώσω; Στην Κωνσταντινούπολη την είχα πατήσει ακόμα χειρότερα: στη γειτονιά που έμενα υπάρχει ακόμα μια μικρή ελληνική κοινότητα και η ορθόδοξη εκκλησία λειτουργούσε. Έτσι είχα κάθε μέρα πλήρη παράσταση: τον μουεζίνη του τζαμιού που καλούσε τους πιστούς στην προσευχή πέντε φορές τη μέρα (η μία την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος...) και την καμπάνα της εκκλησίας, δις ημερισίως...

(στο επόμενο: ένα παράδειγμα από την Τουρκία: η νηστεία και το νταούλι)

2 σχόλια:

Τουρνέ στα νησιά είπε...

χαχαχα
Τι σας έτυχε βρε παιδί μου!?
Σκέψου να είσαι μόνιμη κάτοικος, σου έχει καταστρέψει τις Κυριακές, όλες όμως!
Καλά άμα φωνάζατε τα Μπατσικά θα έπεφτε πολύ γέλιο δεν θα ξέραν τι να κάνουν !

k2 είπε...

Άσε τουρνίτη, αυτό ακριβώς σκεφτόμουν κι εγώ: να μένεις εκεί μόνιμα ή να έχεις σπίτι και να πηγαίνεις τα σαββατοκύριακα να ηρεμήσεις... χίλιες φορές ο θόρυβος της λεωφόρου!
Όσο για τα μπατσικά, δεν ήταν δική μου ιδέα: μια φίλη είχε τηλεφωνήσει στην αστυνομία για αντίστοιχο λόγο κάτι Χριστούγεννα ή Πάσχα. Το όργανο απλώς έμεινε με το ακουστικό στο χέρι και δήλωσε αδυναμία να κάνει οτιδήποτε...