22 Σεπ 2009

Το φαγητό στην Τουρκία (μέρος 3ο)

... Και η συνέχεια: γλυκά και αλκοόλ.

Γλυκά. Αχ, γλυκά! Η αδυναμία μου!


Το αντικείμενο του πόθου: sütlü nuriye (αναρωτιέμαι αν έχει και φουντούκι μέσα, τώρα που το βλέπω...)


Και παρόλο που τρελαίνομαι γενικά για γλυκά, τα σιροπιαστά μόνο στην Τουρκία τα αγγίζω, γιατί απλούστατα στην Ελλάδα είναι χάλια... Άλλη χάρη έχουν στην Τουρκία, όπου υπάρχουν και σε πολλά άλλα είδη, εκτός από τον γνωστό μπακλαβά και το κανταΐφι. Ένα από τα κορυφαία είναι το σουτλού νουριγέ (sütlü nuriye), που είναι σαν συνδυασμός μπακλαβά (με καρύδι) και γαλακτομπούρεκου. Δύο σημειώσεις: πρώτον, ο κλασικός μπακλαβάς (παρντόν, με το συμπάθειο, μην κοιτάτε το κουσούρι που λέει και η τουρκικοτάτη έκφρασις, θα σας κακοκαρδίσω αλλά έτσι είναι) δεν φτιάχνεται με καρύδι αλλά με φυστίκι Αιγίνης (που στα τουρκικά λέγεται φυστίκι Δαμασκού – Σαμ φιστιί, σαν φιστίκ που το λέγανε παλιότερα και στη βόρεια Ελλάδα αν δεν απατώμαι). Δεύτερον, το γαλακτομπούρεκο, αυτή η μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπινου είδους, είναι άγνωστο στην Τουρκία! Έκτος απο μία περιοχή, αλλά αυτή θα την αποκαλύψω όταν θα έρθει η ώρα... Εκτός όμως από τα σιροπιαστά, κυκλοφορούν επίσης στην Τουρκία, εκτός από τα γνωστά ευρωπαϊκά γλυκά (πάστες, προφιτερόλ...), διάφορα κρεμώδη γλυκά (μουχαλεμπιά) και οι υπέροχες μικρές μπουκίτσες αμυγδαλόψυχας (badem ezmesi), που μοιάζουν με τα αμυγδαλωτά που βρίσκει κανείς σε πολλά ελληνικά νησιά (αλλά κατά τη γνώμη μου είναι πιο εκλεπτυσμένα απ’αυτά π.χ. της Σκύρου ή της Σερίφου).


Αλκοόλ: το μεγάλο μυστήριο.


Ρακή (με μοδέρνο μεζέ)


Η σχέση των Τούρκων με το αλκοόλ είναι αρκετά περίεργη... Απ’όσο έχω καταλάβει, στην παραδοσιακή κουλτούρα της υπαίθρου δεν έχει θέση το αλκοόλ – εκτός από κάποιες τοπικές και ιδιαίτερες περιπτώσεις (έχω ακουστά για ρακή που παράγεται παραδοσιακά στα χωριά, από βερύκοκα για παράδειγμα, αλλά μόνο ακουστά...). Στα αστικά κέντρα όμως, και παρόλο που οι Τούρκοι είναι μουσουλμάνοι, η κατανάλωση αλκοόλ έχει μεγάλη ιστορία, για παράδειγμα στα μεϊχανέ (ταβέρνες που σερβίρουν αλκοόλ μαζί με μερικούς μεζέδες – παλιότερα είχαν και ζωντανή μουσική). Γενικά, τις άδειες πώλησης αλκοόλ τις εκδίδουν οι δήμοι, κι έτσι το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αποκτήσει ένα μαγαζί άδεια για αλκοόλ εξαρτάται μεταξύ άλλων από τις διαθέσεις του δημάρχου, αν δηλαδή ο τελευταίος είναι υπέρ της ελεύθερης κατανάλωσης αλκοόλ ή αν έχει πιο μουσουλμανικές απόψεις κι είναι κατά του αλκοόλ. Για παράδειγμα, στα δημοτικά εστιατόρια της Κωνσταντινούπολης δεν σερβίρεται αλκοόλ – ας μην ξεχνάμε ότι κι ο νυν πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ακόμα και σε επίσημα δείπνα με ξένους συνδαιτημόνες πίνει πορτοκαλάδα... Πάντως, μεταξύ αυτών που δεν παίρνουν πολύ στα σοβαρά το Ισλάμ (που είναι ίσως κι οι περισσότεροι), το αλκοόλ είναι ιδιαίτερα δημοφιλές αλλά, θα έλεγα, συνήθως όχι τόσο καλής ποιότητας: η τυποποιημένη τουρκική ρακή έχει μια εντελώς χημική γεύση (κάποιες μάρκες έχουν βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια), το κρασί δεν έχει μεγάλη παράδοση στην Τουρκία (υπάρχουν 2-3 κρασιά που πίνονται, αλλά τα υπόλοιπα είναι τα λεγόμενα köpek şarabı – που σημαίνει «σκυλίσιο κρασί»). Υπάρχουν επίσης τουρκικές μπίρες (μεταξύ των οποίων η πολύ γνωστή Έφες). Στα μπαρ τα ποτά συνήθως είναι ή πολύ ακριβά ή πολύ νοθευμένα ή και τα δύο...


[- Ένα Γκλένφιντιχ, Αγά μου;

Άσχετο, αλλά είναι ατάκα που είχα ακούσει σε τουρκική σαπουνόπερα (η οποία είχε προβληθεί με τεράστια αποτυχία στην Ελλάδα). Πώς η Στέφανι Φόρεστερ φτιάχνει ένα ουίσκι με σόδα στον Έρικ; Ε, έτσι και στην τουρκική σαπουνόπερα, η ψυχοκόρη / παραδουλεύτρα (κούκλα, είχε και ερωτική σχέση με τον Αγά) ρωτάει τον μεγαλοκτηματία αν θέλει ένα ουισκάκι (σινγκλ μαλτ, όχι αστεία) για να χαλαρώσει...]


6 σχόλια:

mondouble είπε...

υποθετω οτι τα καθε λογης αποσταγματα, παραγει τελικα ο καθε λαος με οτι του περισευει( η σλιμποβιτσα δεν ειναι απο δαμασκηνα)? Λογικο μου ειναι να χρησιμοποιουν το βερυκοκο (θα ειναι και πιο αρωματικη), αν κρινω απο τα πιλαφ ...

διαβαζω: "στα καλα εργαστηρια ο μπακλαβας εχει τουλαχιστ 40 φυλλα, ενω για τον σπιτισιο θεωρειται οτι 25 αρκουν"

ουτε εγω τρωω τα σιροπιαστα
,αλλα αν ειναι να εχουν τοση περιποιηση...

-Μια σοδα, και τα συγχαρητηρια μου στην οικοδεσποινα!

dytistonniptiron είπε...

Εμένα τα σιροπιαστά δεν μ'αρέσουν, τρελλαίνομαι όμως για τα γαλατερά: ρυζόγαλα (και φούρνου! fırın sutlaç), ταούκ-κιοκσού, καζάν ντιμπί. Διαφορά με την Ελλάδα: το καζάν ντιμπί γίνεται με ταούκ-κιοκσού (το κοτοπουλόγλυκο).

Τουρνέ στα νησιά είπε...

όταν διάβασα για τον συνδυασμό μπακλαβά-γαλακτομπούρεκου μου ήρθε να βάλω τα κλάματα από την συγκίνηση.

k2 είπε...

@ mondouble,
Άστα σου λέω, άλλο πράγμα τα σιροπιαστά στην Τουρκία! Μια σόδα στο 1 και καλή χώνεψη! :)

@ Δύτη,
εγώ δεν τα πολυτρώω τα γαλατερά, αλλά όντως μερικά είναι πολύ καλά. το καζάν ντιμπί (ένα από τα λίγα που τρώω) νομίζω ότι είναι πολύ καλύτερο στην Τουρκία - στην Ελλάδα άλλωστε δεν το φτιάχνουν και πολύ νομίζω...

@ Τουρνέ,
η περιγραφή "συνδυασμός μπλακλαβά και γαλακτομπούρεκου" είναι δική μου - δεν ξέρω αν όλοι θα συμφωνούσαν, αλλά το σουτλού νουριγιέ είναι εξαιρετικό! δοκίμασε να μου πεις: στο Σύνταγμα, στη Νίκης (πίσω από το ταχυδρομείο) έχει ένα τουρκικό ζαχαροπλαστείο, το Güllüoglu, κι εκεί έχω βρει σουτλού νουριγιέ. κι αν δω κανέναν να τρώει γλυκά και να κλαίει στην πλατεία Συντάγματος, θα ξέρω ποιός είναι! :)

Кроткая είπε...

Κουπέπι, έλεος λέμε!
Μαζεμένα τα διάβασα τα 2 και 3 και...μιαμ μιαμ μιαμ!

Θα συμφωνήσω με το Δύτη, τα κρεμώδη γλυκά είναι ανώτερα από κάθετι άλλο. Το καζάν ντιμπί και το ρυζόγαλο είναι better than sex, δεν το συζητώ!

Α, επίσης, άμα μαγειρέψει το Ρεμάλι, να μην ξεχάσετε και τη φίλη σας στις Βρυξέλλες! Θα σας δώσω τη διεύθυνση να στείλετε ταπεράκια!

k2 είπε...

@ Κρότκαγια,
για τα κρεμώδη γλυκά τι να πω, περί ορέξεως... :)
τον κύριο καθηγητή Τουρνέ αποκαλείς Ρεμάλι; τσ τσ τσ :) εγώ τη συνταγή θα του τη στείλω, τώρα τι θα καταφέρει κι αν θ'αξίζει το ταπεράκι με κούριερ... :)