29 Οκτ 2009

Δημόσιος λόγος επί 4

Βράχια. (Στο τέλος του κειμένου θα καταλάβετε τι γυρεύουν εδώ)

Θελώ εδώ και μέρες να γράψω διάφορα, αλλά όλο δεν προλαβαίνω. Σημειώνω λοιπόν συνοπτικά μερικά πράγματα, που το μόνο που βρίσκω να έχουν κοινό είναι ότι πρόκειται για θέματα που απασχολούν τελευταία τον δημόσιο λόγο και που, μερικά, δείχνουν και πόσο και πώς έχει διαβρωθεί ο δημόσιος λόγος. Ιδού, ατάκτως ερριμμένα:


1. Το θέμα των σταζ (και όχι στέιτζ!)

Υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορώ να καταλάβω. Διαμαρτύρονται τώρα έντονα όσοι δουλεύουν εδώ και μήνες ή και χρόνια μέσω του προγράμματος σταζ και τώρα θα μείνουν χωρίς δουλειά. Ορισμένα από τα επιχειρήματά τους φαίνονται να ισχύουν. Αν βγάλουμε απέξω την πιθανότητα να πρόκειται για ρουσφετολογικές προσλήψεις (που ίσως να ισχύει για μερικούς αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν ισχύει για όλους), το ισχυρότερο επιχείρημα είναι ότι καλύπτουν πραγματικές, υπάρχουσες ανάγκες. Γιατί όμως διαμαρτύρονται μόλις τώρα; Τόσα χρόνια, που δούλευαν ανασφάλιστοι, με υπερβολικά χαμηλές αμοιβές, γιατί δεν οργανώνονταν; Ξέρω ότι στη Γαλλία (που σταζ υπάρχουν μόνο στον ιδιωτικό τομέα) οι σταζιέρ έχουν φτιάξει ολόκληρο κίνημα. Μήπως στην Ελλάδα απλώς υπάρχει η συνήθεια αυτά τα ζητήματα να μη βγαίνουν στον δημόσιο λόγο, παρά να λύνονται ιδιωτικά, βλ. ρουσφετολογικά και με τη λογική του ατομικού βολέματος; Ή μήπως απλώς έχει εξοβελιστεί γενικά από τον δημόσιο λόγο η διεκδίκηση δικαιωμάτων;


2. Το κράτος πρόνοιας

Άλλο θέμα που έχει να κάνει με δικαιώματα και με δημόσιο λόγο. Ακούγονται διάφορα, λόγω οικονομικής κρίσης. Η εκκλησία προσφέρθηκε να εκχωρήσει ένα μέρος των εισοδημάτων της για να δημιουργηθούν «προνοιακά έργα» (βλ. εδώ). Από την άλλη, ακούμε ή διαβάζουμε ότι διάφοροι τηλεαστέρες ευθαρσώς και χωρίς να ντρέπονται, λέει (λες και η έλλειψη χρημάτων είναι κάτι για το οποίο πρέπει ο άνθρωπος να ντρέπεται!), δηλώνουν ότι πληρώνονται λιγότερο – κι έτσι σώζονται και οι δουλειές των απλών εργαζόμενων στις εκπομπές τους. Θα έπρεπε να τους ευχαριστήσουμε; Ή θα έπρεπε να ευγνωμωνούμε την εκκλησία; Όχι, δεν θέλω η εκκλησία να εκχωρήσει/αποδεσμεύσει ένα μέρος της περιουσίας της. Θέλω να φορολογηθεί, όπως φορολογούνται όλοι οι πολίτες κι όλες οι επιχειρήσεις (λέμε τώρα). Αυτό είναι το νόημα του κράτους πρόνοιας, που είναι δικαίωμα κι όχι φιλανθρωπία, αυτό είναι το νόημα της ανακατανομής του πλούτου μέσω της φορολογίας. Αυτές οι απλές αλήθειες όμως δεν διατυπώνονται στον ελληνικό δημόσιο λόγο (αντιθέτως, στη Γαλλία και ο τελευταίος βλάκας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, π.χ. ο Ολάντ, δηλώνει «είμαι αριστερός και γι’αυτό είμαι υπέρ της φορολόγησης).


3. Η τρομοκρατία και η αστυνομία

Εδώ πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω σε τι χρησιμεύουν και ποιόν ωφελούν όλα αυτά. Από τη μια αστυνομικές αυθαιρεσίες, από την άλλη συμμορίες που επιτίθενται στα καλά καθούμενα σε μαγαζιά ή, ακόμα χειρότερα, πυροβολούν αστυνομικούς και βάζουν βόμβες. Αυτό που βρίσκω ανυπόφορο είναι η κατεύθυνση στην οποία παρασύρει τον δημόσιο λόγο όλο αυτό. Ανοίγουν πόλεμο και μας πιέζουν να διαλέξουμε πλευρά. Ε, λοιπόν, εγώ δεν θέλω. Δεν είμαι ούτε με τους μεν, ούτε με τους δε.


4. Η επικράτηση (και επικρότηση) της βλακείας.

Άρχισε απ’ότι φαίνεται και στην Ελλάδα αυτό το εξαιρετικό ρηάλιτι, το Νεξτ Τοπ Μόντελ. Και δήλωσε η παρουσιάστρια Καγιά στις διαγωνιζόμενες: «Τα μοντέλα είναι ευλογημένα, γιατί δεν χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν λεφτά.» Υπέροχο, ε; Τουλάχιστον ειλικρινές. Γιατί όλοι αυτό μας λένε εμμέσως και συγκεκαλυμμένα τόσα χρόνια, αυτό έχει επικρατήσει στον δημόσιο λόγο: ευλογημένος όποιος αξιώνεται το εύκολο χρήμα. Οποιαδήποτε άλλη αξία, στον κάλαθο των αχρήστων.


Κι αυτό μας φέρνει και στον λόγο που δεν προλαβαίνω να γράψω: το ομολογώ, απέτυχα στην αναζήτηση του εύκολου χρήματος. Αντί γι'αυτό, κάνω διδακτορικό. Κι αυτή τη στιγμή ο εγκέφαλός μου έχει γίνει σούπα απ’το διάβασμα, μπας και μπορέσω να το τελειώσω προτού γίνει σούπα από τη γεροντική άνοια. Κι οι νευρώνες του εγκεφάλου μου πρέπει να έχουν γίνει λάστιχο από τις συνεχείς προσπάθειες να πηγαίνω από τα ελληνικά στα τουρκικά, από τα οθωμανικά στα αγγλικά και μετά στα γαλλικά και ούτω καθ’εξής. Γιατί οι άκαρδοι γονείς μου δεν είδαν, όταν ήμουν στην εφηβεία, ότι ήμουν ψηλή και κοκαλιάρα, άρα κατάλληλη για μοντέλο. Είδαν ότι έπαιρνα τα γράμματα, και φρόντισαν να μάθω ξένες γλώσσες και να μορφωθώ. Κι επίσης φρόντισαν να γίνω άνθρωπος, και να διεκδικώ πράγματα με την αξία μου, κι όχι επειδή ξέρω να κουνάω καλά τον (υπέροχο) κώλο μου, ούτε επειδή μπορώ να κοιτάξω όποιο αρσενικό βρεθεί μπροστά μου (φραγκάτο εννοείται) με το βλέμμα της πουτάνας-που-παίρνει-καλύτερη-πίπα.


Συγγνώμη για τις βωμολοχίες, αλλά τσαντίστηκα. Α, κι αν τη δω πουθενά μπροστά μου αυτή την γκόμενα, θα την πάρω όχι με τις πέτρες αλλά με τα βράχια (στα τουρκικά kaya=βράχος).


5 σχόλια:

kangerlussuaq είπε...

Όταν σε 15 χρόνια δε θα "περνά η μπογιά" της κυρίας Καγιά (και της κάθε άλλης κυρίας "τύπου Καγιά") επειδή θα υπάρχουν νεότερες, τότε να δούμε πόσο ευλογημένη θα είναι. H σταδιοδρομία του "λειτουργήματος" του μοντέλου και των συναφών "λειτουργημάτων", εκ των πραγμάτων, λήγει σύντομα και το τέλος δεν είναι και τόσο ευχάριστο και ανώδυνο γιατί ο χρόνος έχει επιπτώσεις στο μοναδικό πράγμα πάνω στο οποίο έχτισαν την καριέρα τους... Περαστικά τους.

Εν ολίγοις: συνέχισε το διάβασμα

Кроткая είπε...

lollll ρε κουπέπι!

σε αυτό ποστ μας δηλώνεις ότι δεν έχεις βλέμμα πουτάνας αλλά υπέροχο κώλο και αφήνεις να πλανάται μια αμφιβολία περί πίπας στον αέρα! λολλλλλ!!! :Ρ

επίσης, λες ένα σωρό άλλα πιο ενδιαφέροντα (και παρντόν αν θίγω τα κάλλη σου!):

1. συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα: αχαχαχα, καλό!
2. τρομοκρατία: να μια πιθανή απάντηση στο τι αυτή εξυπηρετεί και γιατί προκύπτουν όλα αυτά τωρα: http://www.tvxs.gr/v24555
Άσε δε που μπαίνει ο Νοέμβρης και πρέπει ως τις 17 να έχουμε 10 καλούς λόγους για να μπατσοκρατούνται ακόμα και τα δημόσια ουρητήρια της Αθήνας -που δεν υπάρχουν, αλλά έτσι το λέω!

3. εύκολο χρήμα: πριν από την κλώσσα την Καγιά, το έχουν αποδείξει και άλλοι με εξίσου ελληνοπρεπέστατα ονόματα (και μη), όπως ο Κούγιας, ο Κωστόπουλος, ο Μικρούτσικος, η Μενεγάκη, αλλά και ο άγιος Ευφραίμ, ο Ρουσσόπουλος, ο Ζαχόπουλος... Εσύ Κουπέπι πού ζεις? Σάμπως η Οθωμανική αυτοκρατορία που μελετάς, δεν λειτουργούσε κι αυτή κάπως έτσι, αν μη τι άλλο στα στερνά της;

4. Αποκαλείς τον Ολλάντ, και τέλευταίο και βλάκα και σοσιαλιστή;;;;; Και καλά όλα τα άλλα, αλλά σοσιαλιστής ο Ολλάντ? Σαν το Φιώργο ένα πράμα? λολλλλλ
[μιλάμε μόλις το διάβασα θυμήθηκα την κούκλα Ολλάντ από τα Γκινιόλ και λύθυκα στο γέλιο!]

Courage, koupep κι όλα θα πάνε καλά -αλλά μην ελπίζεις να βγάλεις πιο πολλά φράγκα από την Καγιά, ε? :)

k1 είπε...

Καλά ρε Κούπεπ, δεν ντρέπεσαι καθόλου να λες τέτοια σόκιν σε βλογ πρωινής ζώνης? Για να προχωρήσω τη σκέψη του Alexis, η Αριστερά πρέπει να καταδικάζει κάθε μορφή βίας, ακόμα και τη λεκτική. Τς, τσ, τσ...Και μετά τα βάζεις με την Καγιά!

ΠανωςΚ. είπε...

Ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με το "4. Η επικράτηση (και επικρότηση) της βλακείας", διότι η κυρία Βίκυ Καγιά θεωρεί τις κοπέλαι ευλογήμεναι επειδή δεν θα σπουδάσουν, και όχι ευλογημέναι επειδή δεν είναι έξυπναι. Αρα αυτό που κρύβεται από πίσω είναι η αποσύνδεση της εξυπνάδας απ' τη μόρφωση. Διότι αν μη τι άλλο, ουκ ολίγοι είναι οι βλακέντιοι εις τις τάξεις των μορφωμένων και σπουδαγμένων. Και στην τελική σε ουκ ολίγες περιπτώσεις η μόρφωση, εφόσον δεν υπάρχει στην πραγματικότητα δωρεάν παιδεία, είναι κάτι που επιτυγχάνεται χάρη στο χρήμα, το οποίο, εφόσον αποδεχτούμε ότι η μισθωτή εργασία είναι σκλαβιά, είναι προτιμότερο να είναι εύκολο.

Κατά τ' αλλα, χαίρομαι που βρήκα κάτι ακόμη να διαβάζω την ώρα της εργασιακής λούφας.

k2 είπε...

@ kangerlussuaq,
μερσί, συνεχίζω...

@ Κρότκαγια,
έτσι, έτσι... να μην το παίξω κι εγώ λίγο γκόμενα; :)
Το είδα αυτό που λινκάρεις στο tvxs, απλώς δεν ξέρω αν πρέπει να το πιστέψουμε κι αυτό...
Για τον Ολάντ, αν προσέξεις λέω "του Σοσιαλιστικού Κόμματος", όχι σοσιαλιστή - γιατί το κόμμα του μπορεί να μην έχει τη χάρη, αλλά έχει το όνομα...
Καλά, λεφτά δεν παίζει να βγάλω - δεν αγοράζω και λαχεία, άστα...

@ k1,
Χα! Μάλλον θα φταίνει οι κακές παρέες - ένα νευροκούπεπο που ξέρω, για παράδειγμα :)

@ ΠάνωςΚ,
καλωσήρθες!
Καλά, βλακέντιοι με πτυχία υπάρχουν πάααρα πολλοί! Όπως υπάρχουν και άλλοι χωρίς πτυχία που όχι μόνο είναι έξυπνοι, αλλά και ουσιαστικά μορφωμένοι.
Να σου πω, ρεμάλι ούσα, δεν θα επιμείνω κιόλας ότι πρέπει να εργαζόμαστε σκληρά. Αλλού κολλάω: στο χρήμα ως υπέρτατη αξία και στην τελείως εργαλειακή οπτική για τη μόρφωση, λες και μόνος στόχος των σπουδών είναι να βγάλεις λεφτά...