3 Οκτ 2009

Εκλογές: Ο Συνασπισμός κι εγώ


Σκέφτομαι μερικές φορές, καθώς δίνω ακόμα μια φορά με βαριά καρδιά την ψήφο μου στον Συνασπισμό, ότι η σχέση μου μ’αυτό το κόμμα μοιάζει με μια ερωτική σχέση που δεν πηγαίνει καλά.


Σε μια ερωτική σχέση που δεν πηγαίνει καλά, επειδή ο άνθρωπος χρειάζεται μια περίοδο προσαρμογής μέχρι ν’αποφασίσει ότι κάτι έχει λήξει, προσπαθούμε για ένα διάστημα (μέχρι τελικά να το πάρουμε απόφαση) να ωραιοποιήσουμε την κατάσταση. Περιμένουμε λοιπόν ότι θα γίνει μια κοσμογονική αλλαγή, θ’αλλάξει προς το καλύτερο κάτι («θα τελειώσει το μεταπτυχιακό του» / «θα σταματήσω να έχω τόσο άγχος για τη δουλειά») που μας εμποδίζει τώρα να περάσουμε καλά κι όλα θα είναι πάλι ιδανικά, όπως ήταν στην αρχή της σχέσης.

Στην περίπτωση της σχέσης μου με τον Συνασπισμό βέβαια, αυτή η λογική φτάνει σε παθολογικό σημείο, γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν «περνούσα καλά» μ’αυτό το κόμμα: πάντα κάτι μου την έσπαγε, κάτι θεωρούσα ότι έπρεπε να αλλάξει, να βελτιωθεί. Κι εκεί με πιάνει απελπισία, κι αναρωτιέμαι: γιατί, σαν να κοροϊδεύω τον εαυτό μου για μια σχέση που δεν πηγαίνει καλά, συνεχίζω να ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει στον Συνασπισμό και θα γίνει το ιδανικό κόμμα; Μήπως θα έπρεπε να σταματήσω να τον ψηφίζω;


Μια σκέψη μόνο με παρηγορεί και με στέλνει πάλι στην κάλπη, έστω με βαριά καρδιά αλλά πάντως αποφασισμένη: ότι, παρόλα αυτά, άλλο η ερωτική σχέση μ’έναν άνθρωπο κι άλλο η πολιτική σχέση μ’ένα κόμμα. Στην περίπτωση της ερωτικής σχέσης, δύο σκέψεις μάς βοηθάνε να φύγουμε από μια κατάσταση που δεν πηγαίνει πια. Πρώτον, ότι οι επιλογές είναι (θεωρητικά τουλάχιστον) απεριόριστες: αν δεν περνάμε καλά με τον Α, καλύτερα να τον αφήσουμε κι ίσως αύριο να περάσουμε καλά με τον Β. Δεύτερον, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν θα υπάρξει κάποιος άλλος, αυτό τελικά δεν πειράζει και τόσο: το να είναι κάποιος μόνος του είναι μια χαρά εφικτό, είναι πολλές φορές επιθυμητό και σίγουρα είναι απείρως καλύτερο από το να είναι σε μια σχέση όπου δεν περνάει καλά.


Όλα αυτά όμως δεν ισχύουν στην περίπτωση του κόμματος. Καταρχάς, σ’αυτή την περίπτωση, το αν υπάρχει εναλλακτική ή όχι είναι αμέσως εμφανές: υπάρχει κάποιο άλλο κόμμα που να είναι κοντά στις ιδέες μου, που να μπορώ να ψηφίσω χωρίς να μουντζώνω μετά τον εαυτό μου στον καθρέφτη; Για την περίπτωση της Ελλάδας, και δεδομένου ότι τοποθετούμαι συνειδητά και πολιτικά στην ανανεωτική Αριστερά, για μένα δεν υπάρχει άλλη επιλογή εκτός από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Μετά, σε αντίθεση μ’αυτό που συμβαίνει με τις σχέσεις, η προοπτική του να μείνω χωρίς κόμμα – έστω κι αν δεν είναι το ιδανικό κόμμα – είναι για μένα ανυπόφορη, απελπιστική. Τι στο καλό, η ζωή όλων μας καθορίζεται από την πολιτική (βλ. κι εδώ τι λέει ο μπαμπάκης για το θέμα της αποχής) και καλό είναι να διαλέγουμε και εμείς αυτούς που θα μας εκπροσωπήσουν. Στην προκειμένη περίπτωση, όχι, δεν θα ήθελα να μην υπάρχει ο Συνασπισμός στην επόμενη Βουλή (όπως ορθώς το θέτει εδώ και ο Τουρνέ-στα-νησιά). Είναι, κατά τη γνώμη μου, θέμα διατήρησης ισορροπιών, θέμα επίσης ύπαρξης μιας Αριστεράς η οποία, παρά τα στραβά και τα ανάποδα που έχει η συγκεκριμένη έκφρασή της, εμπνέεται απ’αυτά που για μένα είναι οι πραγματικές αξίες της Αριστεράς, και κυρίως απ’αυτό που ο Ömer Laçiner του Birikim εκφράζει ως εξής: την προσπάθεια να αναπτύξουν όλοι οι άνθρωποι, ελεύθερα, τα χαρακτηριστικά εκείνα που τους κάνουν πραγματικά ανθρώπους (“insanı insanî yapan özellikleri”).




5 σχόλια:

Τουρνέ στα νησιά είπε...

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο (ο παραλληλισμός είναι πολύ εύστοχος)
Πάρα πολλά άτομα του "χώρου" έχουν αυτού του τύπου ερωτική σχέση με τον Συνασπισμό και κυρίως οφείλεται στο ότι στους 10 αριστερούς θα ακούσεις 11 διαφορετικές θέσεις για το ίδιο θέμα (που ως ένα βαθμό είναι όμορφο άλλα από την άλλη είναι αναποτελεσματικό)

k2 είπε...

@ Τουρνέ,
άστα να πάνε. πάλι μου την έδωσαν χτες (πέρασα λίγο από το περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ): δεν είναι μόνο οι διαφορετικές απόψεις, είναι η μίζερη αριστερίλα που δεν τους αφήνει να χαρούν ουσιαστικά, παρά τα όσα είπε ο Τσίπρας περί νίκης...

k2 είπε...

Υ.Γ. Υπέροχο τραγούδι του Σαββόπουλου από τη "Ρεζέρβα" (πριν γίνει γελοίος δηλαδή): "ξέρω ήδη έχεις αντιρρήσεις / μα ούτε εγώ σου λέω να χωρίσεις / λέω με δυο λόγια μόνο σ'αγαπώ..."

http://www.youtube.com/watch?v=yYlMcVhahz8

k2 είπε...

Υ.Γ. 2: για το κόμμα τα λέει αυτά ο Σαββόπουλος, μην πατήσει το λινκ κανείς παραπλανημένος και περιμένει ν'ακούσει ερωτικό άσμα! :)

krotkaya είπε...

κουπέπι 2, λολλλ!