5 Οκτ 2009

Πρέπει η Αριστερά να είναι μίζερη;

(Συνέχεια από το προηγούμενο)


Το σκηνικό στο εκλογικό περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ στα Προπύλαια μού φάνηκε χτες θλιβερό. Το δε χειρότερο είναι ότι το σκηνικό ήταν θλιβερό παρόλο που οι παρευρισκόμενοι υποτίθεται ότι χαίρονταν. Είναι τελικά ανίκανος ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να χαρεί με κάτι; Θεωρεί τη μιζέρια καθήκον του; Έχω εδώ και χρόνια αυτή την εντύπωση, κι εμπεδώθηκε χτες με τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα.


Φαινομενικά, οι δηλώσεις του εξέφραζαν ανακούφιση και χαρά για το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Τι μας είπε λοιπόν; Μας είπε ότι, δεδομένων των συνθηκών, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί νίκη και δήλωσε ότι οφείλεται αποκλειστικά στους «αριστερούς ανθρώπους», τους οποίους κι ευχαρίστησε. Και μετά, με το ίδιο φαινομενικά θριαμβευτικό ύφος, είπε ότι δώσαμε πολλούς αγώνες «με το κεφάλι ψηλά» και θα δώσουμε κι άλλους ακόμα, πάλι «με το κεφάλι ψηλά». Κυρίως, όμως, με μια φράση όρισε το ακροατήριό του: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, μας είπε, η φωνή της «ξεχασμένης κοινωνίας», η φωνή των «πιο αδύναμων». Ε, λοιπόν, δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα λιγότερο αριστερό από έναν τέτοιο ορισμό της Αριστεράς. Τίποτα πιο μίζερο, και κυρίως πιο μικροαστικό και βαθιά συντηρητικό από μια τέτοια δήλωση.


Καταρχάς, εντελώς αυθόρμητα, δεν θέλω να ταυτίζομαι μ’έναν πολιτικό χώρο που αυτοπροσδιορίζεται κατ’αυτό τον τρόπο. Δεν θέλω να είμαι ο «ταπεινός και καταφρονεμένος», δεν είμαι ο Ξανθόπουλος ή ο Βασιλάκης Καΐλας στις ελληνικές ταινίες και δεν ψηφίζω Αριστερά για τη «φουκαριάρα τη μάνα μου» - η οποία καθόλου φουκαριάρα δεν είναι, αν και ψηφίζει πάντα ανανεωτική Αριστερά. Σημαίνει αυτό ότι δεν είμαι αριστερή; Πρέπει να είμαι μίζερη για να είμαι αριστερή; Δεν το πιστεύω. Η Αριστερά φυσικά και εκπροσωπεί και αυτούς που σπρώχνονται στο περιθώριο. Στόχος της όμως είναι αυτούς που σπρώχονται στο περιθώριο (κι αυτούς που σκέφτονται βάσει της κατάστασής τους, για να θυμηθούμε και τον Μαρξ) να τους κάνει κυρίαρχο ρεύμα. Όχι κυρίαρχους με τον τρόπο που το καταλαβαίνουν τα αστικά κόμματα που ορίζονται βάσει σχέσεων εξουσίας, όχι δηλαδή να γίνουμε εμείς οι κυρίαρχοι και κάποιοι άλλοι να περιθωριοποιηθούν. Απλώς να φέρει την κοινωνία ολόκληρη, χωρίς αποκλεισμούς, σε θέση να διεκδικήσει η ίδια μια πιο ισότιμη, πιο ουσιαστικά δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας.


Οι αριστεροί θεωρούν ότι αυτό είναι εφικτό με τους αγώνες τους. Αυτό δεν γίνεται με το να συνεχίζουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν τους «ξεχασμένους» αυτής της κοινωνίας. Αυτοί που θεωρούν ότι είναι «ξεχασμένοι» δεν είναι οι αριστεροί, είναι οι δεξιοί μικροαστοί, γιατί η Δεξιά έτσι βλέπει την κοινωνία: μια κοινωνία από πάντα και για πάντα χωρισμένη σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους. Όσοι δεξιοί λοιπόν δεν ανήκουν στους κυρίαρχους, θεωρούν ότι είναι κακομοίρηδες, θεωρούν ότι πάντα οι άλλοι έχουν τα προνόμια, τα βύσματα, τις ευκαιρίες ν’αλλάξουν κάτι στη ζωή τους. Και θεωρούν, ως εκ τούτου, ότι μόνος τρόπος ν’αλλάξει κάτι και στη δική τους κακόμοιρη ζωή δεν είναι ν’αγωνιστούν, αλλά να προσκολληθούν με κάποιον τρόπο στην εξουσία, σ’όλες της τις εκφάνσεις: από τον προϊστάμενο στη δουλειά ως το «μέσο» που θα τους εξασφαλίσει προνομιακή μεταχείριση στον στρατό ή μια θέση εργασίας.


Μόνο μίζερος δεν ήταν ο συχωρεμένος μουσάτος θείος μας: μια χαρά πέρναγε (και με την υπηρέτρια)


Ε, λοιπόν, οι αριστεροί δεν είναι έτσι. Οι αριστεροί ακόμα κι όταν είναι όχι απλώς «ξεχασμένοι» αλλά καταπιεσμένοι με την πιο ωμή έννοια, ακόμα κι όταν δεν έχουν πια κανέναν τρόπο ν’ακουστεί η φωνή τους ή έστω ν’αντιδράσουν, με κάποιο τρόπο έχουν έτσι κι αλλιώς το κεφάλι ψηλά, και δεν χρειάζεται να τους υπενθυμίζει κανείς. Γιατί οι αριστεροί είναι αυτοί που στέκονται απέναντι σε κάθε είδους εξουσία, αυτοί που έστω με το βλέμμα τους δείχνουν στον κυρίαρχο ότι δεν τον φοβούνται, ότι επάνω τους δεν έχει κανενός είδους κυριαρχία. Κι αυτό όποιος έχει βιώσει έστω και λίγο την πραγματική ζωή το ξέρει, κι αν είναι αριστερός το έχει γευτεί και το έχει καταλάβει, έστω και στην πιο μικρή κλίμακα: έχει δει ότι δεν έχει λόγο να φοβάται ούτε τον κακόμοιρο λοχία στον στρατό, ούτε τον προϊστάμενό του, ούτε τον διπλανό του με το σπουδαίο «μέσο».


Αν όμως ζει σε μια κομματική γυάλα, αν δεν έχει βγει από το τετράγωνο που ορίζουν η Σόλωνος, η Θεμιστοκλέους, η Καλλιδρομίου κι η Ασκληπίου, τότε είναι πιθανό να μην το έχει συνειδητοποιήσει. Αν θεωρεί ότι είναι καλύτερο να μένει στα γνωστά του μέρη με ανθρώπους του ίδιου «χώρου» (θλιβερή έχει καταντήσει αυτή η έκφραση) επειδή εκεί έξω η πραγματική ζωή δεν ανταποκρίνεται στα δικά του πρότυπα περί «Αριστεράς» και «εναλλακτικού», τότε μάλλον προτιμά να μένει «ξεχασμένος» κι η χαρά του, ακόμα και στις νίκες, έχει κάτι το καταθλιπτικό – όπως ήταν καταθλιπτικός ο χορός που είδα χτες το βράδυ στο περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ, χορός ανθρώπων που δεν συνηθίζουν να χορεύουν...


Όποιος έχει βγει στην πραγματική ζωή καταλαβαίνει ότι αλλού παίζεται το παιχνίδι, ότι το διακύβευμα δεν είναι να είμαστε αριστεροί στο προστατευμένο περιβάλλον μας, αλλά εκεί έξω. Αν δεν το καταλάβει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, τα εκλογικά του ποσοστά θα τα οφείλει στη συναισθηματική ψήφο παλιών αριστερών και στην απογοήτευση από τα μεγάλα κόμματα. Αν θέλει να γίνει κυρίαρχο ρεύμα, αν θέλει να πάψει να είναι «ξεχασμένος», πρέπει να βγει στην κοινωνία και να της δείξει ότι με τους αγώνες κερδίζονται πράγματα. Αντί λοιπόν να διυλίζει τον κώνωπα σε θεωρητικά ζητήματα, αυτό που προέχει είναι να βρεθεί σ’όλους τους τομείς της κοινωνίας και να δείξει τον δρόμο για αγώνες, από τον πιο μικρό στον πιο μεγάλο, να συνηθίσει τους ανθρώπους στην ιδέα της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης και του αγώνα. Τότε, θα αποκτήσει ερείσματα στην κοινωνία. Τότε, το ότι είναι η φωνή της «ξεχασμένης κοινωνίας» θα έχει νόημα αριστερό κι όχι νόημα χριστιανικής παρηγοριάς.Μπορεί να είμαστε οι «ξεχασμένοι», ή να συντασσόμαστε μαζί τους, αλλά αυτό το κάνουμε γιατί προσδοκάμε να κερδίσουμε με τους αγώνες μας κάτι άλλο σ’αυτή τη ζωή, κι όχι να μας δοθεί η άλλη ζωή για την ταπεινοφροσύνη και την καρτερικότητά μας.

11 σχόλια:

antidrasi+sex είπε...

Δεν προλαβαίνω τώρα να το διαβάσω όσο προσεκτικά του πρέπει.

Πάντως, κατά τη μία το βράδυ που περασα από Πανεπιστημίου, στο περίπτερο έπαιζε Offspring και μου δινόταν η εντύπωση ότι έκαναν πάρτι. Από την άλλη βέβαια, με αυτοκίνητο πέρασα.

Кроткая είπε...

Κουπέπι, 3 πράματα έχω να σου πω:

1. Δεν είμαι σίγουρη αν πιάνω σωστά αυτό που λες περί χωρισμένης κοινωνίας, αλλά βάσει της μαρζιστικής ανάλυσης, όντως η κοινωνία είναι χωρισμένη, σε τάξεις, και μάκιστα αυτές μπορεί να είναι περισσότερες από δύο, αλλά στην κρίσιμη στιγμή (ξέρεις, εκεί που θα γίνει της π***άνας!), όλα τα στρώματα θα πολωθούν λέει προς την αστική ή την εργατική τάξη. Αυτά μας λέει ο Θείος Κάρολος.

2. Τα πάντα είναι σχετικά: προερχόμενη από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, και προσφάτως ελθούσα σε επαφή με τον κόσμο του Σύριζα, χα! Ο Σύριζα μου φάινεται σαν χαζοχαρούμενο περιβόλι!

3. Πάλι βάσει της πρόσφατης και μικρής σχετικά επαφής μου με τα παιδιά, νομίζω πως έχουν απεγκλωβιστεί από τα Εξάρχεια πια. Όχι ότι είναι άσχημα τα Εξάρχεια, εμένα μου αρέσουν. Μιλώ για τη μίζερη λογική της πλατείας, από αυτήν έχουν, νομίζω, απεγκλωβιστεί (αν και με το ζόρι).

gatouleas είπε...

Κρότκαρ, το κουπέπι (χρησιμοποιώ το σωστό άρθρο;), εκφράζει μια γενικότερη μελαγχολία και αμηχανία που επικρατεί στο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, με εξαίρεση κάποια κομματόσκυλα του ΣΥΝ που ζουν στη νιρβάνα τους και θεωρούν πως ήρθε η ωρα να "τελειώνουν" με τις συνιστώσες, το 4,5% δεν καλύπτει τα προβλήματα.
Γιατί η "χαρά" του Τσίπρα ήταν μέσα από τη μετατόπιση των στόχων.
Το τρίτο κόμμα του Ιούνη έγινε 3% + μία ψήφος. Η απαίτηση για πλουραλιστική εκπροσώπηση, έγινε γαργαρα. Από τον Μπανιά στο Μουλόπουλο, και από τον Κοροβεση στον Παπαδημούλη.
Καμία πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ (πέρα από τους ανανεωτικούς) δεν προβαλλε επαρκή πολιτικα αίτια της ήττας.
Έτσι ο Τσίπρας και ο ΣΥΝ, εν μέρη αποδέχτηκαν την αναλύση των ανανεωτικών και ταυτόχρονα επιχείρησαν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα.
Είπαν "Δεν φταίνε τα λάθη και η ήττα που έφεραν τη γκρίνια, αλλά η γκρίνια έφερε την ήττα".
Με αυτή την επίπλαστη "χαρά" δεν μπορεί να κουκουλωθεί η ηττα (και αυτού) του χώρου.
Πως είναι δυνατόν να καταρρεει η δεξια κι εσύ όχι μόνο να μη τσιμπας έστω ψιλολοϊδια αλλά να πέφτεις έστω 0,5%, όπως δηλ και το ΚΚΕ;
Αν σκεφτείς, μάλιστα, πως πριν 1 χρόνο ήσουν στο 10-15, η θλίψη είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Γιατί η χαμένη αυτή ευκαιρία ούτε μπορεί να "ξεχνιέται" (ΕΥΤΥΧΩΣ), ούτε και έχει απαντηθεί πειστικά.
K2, υπάρχει μαι μίρλα που διαπερνά όλη την αριστερα.. από τα Εξάρχεια ως το ΚΚΕ.
Αυτό το "αααααχ, πόσο λίγοι είμαστε οι κομμουνισταράδες, ρε γαμώτο". Ο χώρος του ΣΥΝ προθέτει κι ένα "μπαχαρικό" περισσότερο σε αυτό το κλίμα. Είναι ο μοναδικός χώρος της αριστεράς που τα μέλη του ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ να είναι στο ίδιο κόμμα με ανθρώπους που αποκαλούν "λαμόγια", "δεξιούς" (και μιλάμε για δημάρχους και βουλευτές, έτσι;).
Πως αυτός ο πολιτικός ευνουχισμός να μην ενδυναμώνει τέτοια καρμοιριά; Οι άλλοι, τουλάχιστον, έχουν να "πίνουν" και το "εμεις-εμεις οι μόνοι συνεπείς"..
(Sorry, για το μακρινάρι)

antidrasi+sex είπε...

Άλλη μια μικρή παρέμβαση, για το σχόλιο του Γατουλέα:
Ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν στο 10-15%.
Γιατί, επειδή το έλεγαν τα γκάλοπ? Ε, και?
Είναι σαν να λες ότι θα πάρεις πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο επειδή δε δίνουν φαβορί οι μπούκηδες ή σαν να λες:" Έχω δυο εκατομμύρια σε μετοχές". Μέχρι να τις πουλήσεις και να πάρεις στο χέρι τα 2 μύρια, έχεις δυο μύρια σε χαρτάκια (μη σου πω και σε kilbytes αφού έχουμε άυλους τίτλους).

Кроткая είπε...

Γατουλέα, καταρχάς να πω πως η παρατήρηση του Αντιδρασοσέξου είναι σωστή. Τα 15άρια ήταν ένα μηντιακό παιχνιδάκι στην υπηρεσία του Καραμανλή και του συστήματος, στο οποίο οι Συριζαίοι τσίμπησαν σαν πρωτάρες. Λάθος τους (ένα από τα πολλά).

Κατόπιν, νομίζω πως το Κουπέπι αναφέρεται περισσότερο στην ενσωμάτωση της ήττας που τρώει την αριστερά εδώ και χρόνια, αλλά και στη μιζερια της αισθητικής.

Όσο για τις παρατηρησεις σου, δε μπορώ να μη συμφωνήσω, πλην όμως πιστεύω το εξής:
Κακά τα ψέματα, και είτε μας αρέσει είτε όχι, από το 1981 και μετά αυτά είναι: από το 2 ως το 4, άντε βαριά βαριά 5%. Δεν βλέπω να άλλαξε κάτι.
Δυστυχώς, τα μηνύματα που παίρνεις από τις πορείες και τις καταλήψεις δεν αντικατοπτρίζουν την ευρύτερη κοινωνια. Επειδή μαζευεις 30 χιλιάδες κόσμο στο κέντρο της ΑΘήνας που κοντράρεται με την αστυνομία, δεν σημαίνει πως στην Αλξανδρούπολη και στην Ηγουμενίτσα πήραν πρέφα. Κι αυτό ίσχυε πάντα.
Ακόμα και το ΚΚΕ που έχει τα κουκιά του και τον κόσμο του μπετόν, γιατί δεν πάει πέρα από το 9% ποτέ;
Γιατί η αριστερά έχει ενσωματώσει την ήττα και την εσωστρέφεια και παράλληλα ένα κομμάτι της διακατέχεται από ελιτισμό, ενώ ένα άλλο κομμάτι της δεν είναι καν αριστερά, έχει μπατάρει προς το κέντρο (και βάλε).
Κι αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν παρουσιάζεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού.
Αν δεν πείθεις, αυτό σημαίνει πως κάτι κάνεις λάθος: είτε ο λόγος σου είναι ασαφής, είτε εσωστρεφής, είτε και τα δύο.

k2 είπε...

Επιχειρώ συλλογική απάντηση, γιατί πολλά ζητήματα βλέπω να εγείρονται και δεν έχω και πολύ χρόνο... (είναι που περιμένω από στιγμή σε στιγμή τηλεφώνημα του Γιώργου - του ζήτησα το Υπουργείο Άμυνας, που το έχω άχτι).

Λοιπόν, αυτό που προσπαθούσα να πω είναι ότι φυσικά κι ένα αριστερό κόμμα πρέπει να δίνει φωνή στους "ξεχασμένους", δηλαδή ρόλος του είναι η διεκδίκηση δικαιωμάτων και ισότητας για όλους, και κυρίως για τους πιο αδύναμους. ΑΛΛΑ αυτό που μου τη σπάει στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (κι αυτό αντίδραση+σεξ παρόλο που ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ χαίρονται και διασκεδάζουν) είναι αυτή η μεμψιμοιρία που εκφράζει η συνεχής χρήση όρων όπως "η ξεχασμένη κοινωνία". Γιατί σκοπός δεν είναι να λες πόσο σούπερ είναι κι αυτοί οι καημένοι οι "ξεχασμένοι" ως τέτοιοι, αλλά ως κινητήρια δύναμη της Ιστορίας (όπως ακριβώς λέει κι ο Μαρξ - συμφωνώ Κροτ) και σ'αυτό που λέω για χωρισμένη κοινωνία τονίζω το "από πάντα και για πάντα" ακριβώς γι'αυτό τον λόγο: φυσικά και η κοινωνία έχει διαιρέσεις οικονομικές/κοινωνικές, απλώς η Δεξιά αυτό το θεωρεί φυσικό (και καλό για την "ανταγωνιστικότητα) και θέλει να συνεχιστεί, ενώ η Αριστερά θέλει να το ανατρέψει με αγώνες - κι εδώ οι "ξεχασμένοι" καθόλου καημένοι δεν είναι, υποκείμενο της Ιστορίας είναι. Ε, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη στάση του απλώς μας δίνει παρηγοριά για την κακομοιριά μας, αντί να πλαισιώσει, να οργανώσει την κοινωνία και τους αγώνες της. Και το πιστεύω ότι πολλοί (όχι όλοι φυσικά) εκεί στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται έξω από την κομματική γυάλα. Γιατί αν καταλάβαιναν, αυτά τα δυνητικά μεγάλα ποσοστά (Γατουλέα και αντίδραση+σεξ: όντως σε δημοσκοπήσεις ήταν τα ποσοστά αυτά, δεν εκφράστηκαν ποτέ σε εκλογές, αλλά κι αυτό κάτι σημαίνει) κάτι θα τα είχαν κάνει. Θα είχαν καταλάβει την αγωνία της κοινωνίας και θα είχαν αναλάβει ένα ρόλο μέσα στους αγώνες της, αντί να ασχολούνται με τα δικά τους.

k2 είπε...

Και ουφ! Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Πρώτη φορά στη ζωή μου (μη βλέπετε εδώ, στα επιστημονικά μου είμαι της αυστηρότατης τετράγωνης λογικής) έγραψα κάτι λιγάκι συναισθηματικό για το πώς θεωρώ εγώ ότι είναι οι αριστεροί άνθρωποι, και το εκλεκτό (γλυψ γλυψ) κοινό μου δεν συγκινήθηκε καθόλου; :)

Кроткая είπε...

κλαψ Κουπέπι, κλαψ.
Δεν διαφωνούμε ως προς την ουσία, αποχρώσεις μάλλον τέθηκαν.
Δεν ξέρω αν φταίει εν τέλει η Αριστερα, είναι κι η εποχή που είναι εντελώς ανιηρωική και ντεκαβλέ.
Θα μου πεις, κι η αριστερά τι σκατά κάνει γιαυτό;
έλα μου ντε.

yiannis63 είπε...

Τροφή για σκέψη το κείμενο σου. Το θέμα είναι πως ορίζεις την "ξεχασμένη κοινωνία". Γιατί ξεχασμένοι είναι οι άνεργοι, οι μετανάστες, οι εργαζόμενοι σε stage και επισφαλείς συμβάσεις, ξεχασμένα είναι όλα εκείνα τα λαικά στρώματα που στην πλειοφηφία τους ψηφίζουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. και δεν μπορεί να παρέμβει η Αριστερά. Ισως να χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση ο όρος "ξεχασμένη κοινωνία". Ισως πάλι, να προσπαθούμε να κεντρίσουμε τα αντανακλαστικά όσων είναι αποκλεισμένοι. Ανοίγεις μεγάλο θέμα. Κάνε τον κόπο να μελετήσεις την "εκλογική βάση" του ΣΥΡΙΖΑ και τις μετατοπίσεις της (εισροή-διαρροή). Θα βγάλεις χρήσιμες απαντήσεις. Ισως, λέω ίσως και να επαληθεύονται κάποια από τα λεγόμενα σου.

Τουρνέ στα νησιά είπε...

"γιατί θα πρέπει η αριστερά να είναι μίζερη?"
Δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα αυτό.
Παλιότερα (σε μικρότερο βαθμό και σήμερα) ο Αριστερός έπρεπε να είναι ένας άνθρωπός χωρίς πάθη και αδυναμίες , αλλιώς χαρακτηριζόταν "μικροαστός" ή "επιπόλαιος".
Δεν του αναγνωριζόταν το δικαίωμα στην διασκέδαση και στην απόλαυση της ζωής (κυρίως στους κόλπους του ΚΚΕ). Ο Αριστερός έπρεπε να είναι "υπόδειγμα" (χειρότερα και από μοναχό)να τον ενδιαφέρουν μόνο οι αγώνες και τίποτα άλλο.
Τα παλιά στελέχη που έχουν μεγαλώσει με αυτήν την νοοτροπία έχουν μια δυσκοιλιότητα στο να πανηγυρίσουν και να εκδηλώσουν την χαρά τους έντονα.

Ναι με χαλάει και εμένα αυτή η μίζερη εικόνα
Τι στο διάολο αν δεν μπορείς να χαρείς την ζωή πως περιμένεις να φτιάξεις έναν καλύτερο κόσμο?

Υ.γ έχω πει και κάτι τσίπουρα και ο λόγος μου είναι λίγο ανερμάτιστος , αλλά ελπίζω να καταλάβατε τι εννοώ

k2 είπε...

@ Krotkaya,
ακριβώς: έλα μου ντε!

@ Γιάννη,
χαίρομαι που το βρήκες ενδιαφέρον. το θέμα είναι, για μένα, ότι δεν θέλω να την ορίζω ως "ξεχασμένη" αυτή την κοινωνία. αν κάτι μας "διδάσκει" η αριστερή θεωρία και πράξη, αυτό είναι η δύναμη της συλλογικής δράσης.

@ Τουρνέ,
αυτή ακριβώς η μιζέρια που πολύ σωστά περιγράφεις (κι όντως "χειρότερα από μοναχός" - αυτή η αριστερή ηθική μάλλον προέρχεται από μια χριστιανική ηθική) έχω την εντύπωση ότι δείχνει και κάτι πιο βαθύ...
ΥΓ. εφόσον πίνεις τσίπουρο χωρίς γλυκάνησο δεν πειράζει :)