28 Νοε 2011

Σταγονίδια

(Σημειώσεις κρίσης, 1)

Πληροφορηθήκαμε την Κυριακή την κίνηση σπουδαστών της Σχολής Ευελπίδων να μετατρέψουν την επέτειο του Πολυτεχνείου σε αντι-επέτειο τραγουδώντας τον ύμνο της 21ης Απριλίου. Το γεγονός μου φαίνεται αληθοφανές και δεν με εκπλήσσει: απ’τη μικρή μου εμπειρία με στρατιωτικούς μπορώ να πω ότι μια προτίμηση στην «τάξη και ασφάλεια» την έχουν, ενώ ταυτόχρονα δεν βλέπουν με καλό μάτι τις διεκδικήσεις και μαζικές εκδηλώσεις κάθε είδους. Επίσης από τις διηγήσεις τους είχα καταλάβει ότι η γιορτή του Πολυτεχνείου δεν έχει στη Σχολή Ευελπίδων τη βαρύτητα και την αίγλη που έχουν οι εθνικές επέτειοι της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου. Το ρεπορτάζ λέει μάλιστα ότι πρωτεργάτης της κίνησης ήταν ο αρχηγός των Ευελπίδων. Αρχηγός απ’όσο ξέρω ονομάζεται ο τεταρτοετής με την υψηλότερη βαθμολογία ∙ οι υπόλοιποι (και ειδικά οι των μικρότερων τάξεων) είναι υποχρεωμένοι να του φέρονται με σεβασμό, επομένως δεν είναι απίθανο ο ίδιος να το έκανε και μόνο για τη χαρά του να το παίξει ακόμα μια φορά αρχηγός και οι υπόλοιποι να τον ακολούθησαν απ’τη μια γιατί δεν τους φάνηκε και τόσο κακή ιδέα κι απ’την άλλη γιατί δεν λες στον αρχηγό ότι πάει να κάνει βλακεία.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει το Βήμα την είδηση και το πώς τη σχολιάζει στο κύριο άρθρο. Το γεγονός είναι όντως αποκρουστικό και ανησυχητικό: πρέπει να αναρωτηθούμε τι εκπαίδευση δίνει και τι αποφοίτους βγάζει η Σχολή Ευελπίδων εδώ και χρόνια. Όμως σε καμία περίπτωση δεν κινδυνεύει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα από στρατιωτική δικτατορία. Ούτε μέσα στον στρατό ούτε έξω απ’αυτόν, στην κοινωνία ολόκληρη, υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να γίνει και να σταθεί μια δικτατορία. Ο σχολιασμός του Βήματος μου φαίνεται κομμένος και ραμμένος για να μας φοβερίσει μ’έναν ανύπαρκτο κίνδυνο. Κι αυτό, για να νομιμοποιήσει την παρούσα κυβέρνηση, παρουσιάζοντάς τη όχι μόνο σαν το μικρότερο κακό, αλλά και ως «ομαλότητα» σε αντίθεση με μια «ανωμαλία» που μπορεί να συμβεί αν συνεχίσουμε με τις αντιδράσεις μας να «απαξιώνουμε τους θεσμούς». Το Βήμα μπλέκει, για να βγάλει αυτό το ηθικό δίδαγμα, πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους: την απαξίωση των θεσμών, τις διαμαρτυρίες της 28ης Οκτωβρίου, το περιστατικό της Σχολής Ευελπίδων. Και με διδακτικό ύφος μας λέει ότι δεν θυμόμαστε δικτατορία, γι’αυτό προφανώς δεν εκτιμάμε τη δημοκρατία που έχουμε σήμερα. (Επιχείρημα που θυμίζει πολύ αυτά που μας έλεγαν για την οικονομική μας κατάσταση: δεν θυμόμαστε τη φτώχεια της δεκαετίας του ’50, γι’αυτό μεγαλοποιούμε τη σημερινή ύφεση.)

Κι επειδή δεν θυμόμαστε δικτατορία, δεν πρέπει να θέλουμε περισσότερη δημοκρατία; Εξακολουθώ να μη θεωρώ ότι έχουμε χούντα, όπως λένε πολλοί. Η έκφραση της τελευταίας πρότασης του κύριου άρθρου του Βήματος μού φαίνεται όμως ότι περιγράφει πολύ καλά αυτό που έχουμε: «μειωμένη δημοκρατία». Τους λόγους και τον τρόπο με τους οποίους περιορίζεται η δημοκρατία περιγράφει εξαιρετικά ο Αχμέτ Ινσέλ στο πολύ καλό άρθρο του για τον «δημοκρατικό αυταρχισμό». Η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι – απ’όσο μπορώ να καταλάβω χωρίς να είμαι νομικός – τυπικά νόμιμη ∙ δεν είναι όμως νομιμοποιημένη. Για την ακρίβεια, και η προηγούμενη κυβέρνηση είχε χάσει τη νομιμοποίησή της. Και οι δύο στέκονται – για πόσο ακόμα; – μόνο χάρη στον μπαμπούλα ότι η ακυβερνησία ή οι εκλογές θα φέρουν χάος. Και οι δύο επιβάλλουν μέτρα οριακής συνταγματικότητας (τουλάχιστον αυτό κατάλαβα απ'αυτό το κείμενο του Χασοδίκη).

Όλα αυτά θα μπορούσα να τα έχω πει και μ’ένα βίντεο, γιατί η ιστορία με τα «σταγονίδια» αυθόρμητα μου θύμισε την ταινία Λούφα και Παραλλαγή, και συγκεκριμένα τη σκηνή όπου ο συνταγματάρχης ζητάει απ'τους φαντάρους να ετοιμάσουν ένα τεράστιο πορτρέτο του Λένιν και κάμποσα σφυροδρέπανα. Τελικώς αποδεικνύεται ότι θα χρησιμοποιηθούν στα σκηνικά μιας ταινίας, αλλά και η εικασία ενός («υπόπτων κοινωνικών φρονημάτων») φαντάρου, ότι θα τα παρουσιάσουν ως ευρήματα που θα αποδεικνύουν την ύπαρξη κομμουνιστικής συνωμοσίας, ακούγεται πολύ αληθοφανής. Άλλωστε πάνω σε τέτοιες φήμες και εικασίες δεν στήθηκε η νομιμοποίηση της 21ης Απριλίου; Το στρατιωτικό πραξικόπημα παρουσιάστηκε ως απαραίτητο για να σωθεί η χώρα απ'τον κομμουνιστικό κίνδυνο και απ'την αναρχία στην οποία οδηγούσε η ασυνεννοησία των πολιτικών δυνάμεων. Όπως ακριβώς μια υποτιθέμενη κομμουνιστική απειλή χρησίμευε για να νομιμοποιείται η χούντα, η πιθανότητα η δυσαρέσκεια που επικρατεί στην κοινωνία να οδηγήσει σε δημοκρατική εκτροπή χρησιμοποιείται σήμερα για να ενισχυθεί στα μάτια της κοινωνίας η πολύ περιορισμένη νομιμοποίηση της κυβέρνησης Παπαδήμου.


Ιδού το βίντεο:




Και μια μικρή σημείωση (αν και απεχθάνομαι τους αφορισμούς): στο ερώτημα «εθνικό συμφέρον ή δημοκρατία», η μόνη σωστή απάντηση είναι «το εθνικό συμφέρον είναι η δημοκρατία».

4 σχόλια:

Τουρνέ στα νησιά είπε...

tΑν και σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου, δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι κάτι τέτοια "σταγονίδια" γίνονται αργότερα διοικητές λόχου, Τάγματός, Συντάγματος και σε βάζουν να φωνάζεις στην παρέλαση "ψηλά το κεφάλι, Βυζάντιο και πάλι" και άλλες μαλακίες!

k2 είπε...

Ναι μωρέ Τουρνέ, εννοείται ότι είναι σοβαρό το θέμα - κι όχι μόνο γιατί σε βάζουν να φωνάζεις μαλάκιες :)
Αλλά είναι εντελώς υποκριτικό, ενώ τόσα χρόνια δεν έχει κοιτάξει κανείς πώς εκπαιδεύονται οι στρατιωτικοί, και γιατί κάμποσοι βγαίνουν με τέτοια κολλήματα, τώρα να το προβάλλουμε ως πρόβλημα γιατί δήθεν υπάρχει κίνδυνος πραξικοπήματος.

Εγώ πάντως είχα δασκάλα στο Δημοτικό (τη διευθύντρια του Δημοτικού, για την ακρίβεια) που φώναζε "ζήτω το έθνος!" για να φωνάξουμε κι εμείς στεντόρια "ζήτω!". Αλλά αυτή κι αν ήταν σταγονίδιο... Είδα τις προάλλες όλη τη Λούφα και Παραλλαγή και μου τη θύμισε ο λογαχός που τους βάζει να φωνάζουν "ζήτω το έθνος", "ζήτω ο στρατός" :))

Ρέα Σταθοπούλου είπε...

Ας έχουμε το νου μας, καλού κακού...

k2 είπε...

Hoş geldin Ρέα :)

Δεν διαφωνώ. Και βέβαια να έχουμε τον νου μας, πάντα, αλλά ας βάζουμε και προτεραιότηρες για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος σε κάθε φάση. Κι αυτή τη στιγμή δεν νομίζω ότι είναι είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα...