3 Δεκ 2011

"Ο ξεναγός"




"Ο ξεναγός" του Ζαχαρία Μαυροειδή είναι μια συμπαθητική ταινία που βλέπεται ευχάριστα (εδώ η σύνοψη, απ'το σάιτ της ταινίας που έχει και τους συντελεστές, διάφορα έξτρα κλπ.). Δεν είμαι σε θέση να γράψω πλήρη κριτική (και δεν είμαι και καλή σ'αυτό), οπότε θα πω λίγα πράγματα επιγραμματικά.


Πλην:

Κάτι μου έλειπε στο στόρι, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς. Απλώς δεν ένιωθα αρκετα να με βάζει κάπως "μέσα" η ταινία, να με παρασέρνει η υπόθεση.
Ο "χορός" (χορωδία) που εμφανίζεται στα καλά καθούμενα στη μέση του δρόμου προς το τέλος της ταινίας. Ναι, το ξέρω, οι περισσότεροι θα έβαζαν αυτή τη λεπτομέρεια (που παραπέμπει σε "Mighty Aphrodite" του Woody Allen; σε κάτι από Αλμοδόβαρ;) στα μεγάλα συν της ταινίας. Η παραξενιά μου είναι ότι δεν μ'αρέσουν οι σουρεαλιστικές προσθήκες σε κατά τα άλλα ρεαλιστικά έργα - είμαι κι άνθρωπος του ρεαλισμού (έως νατουραλισμού, Ζολά και ξερό ψωμί), τι να κάνω;


Συν:

Οι ηθοποιοί.
Πολύ καλή μουσική.
Πολύ προσεγμένες και χαριτωμένες λεπτομέρειες, π.χ. οι τίτλοι.


Το πιο μεγάλο συν:

Οι χαρακτήρες. Κι αυτή είναι η άλλη μου παραξενιά: δεν μπορώ τα βιβλία ή τις ταινίες όπου οι χαρακτήρες δεν έχουν συνοχή. Ε λοιπόν, στον Ξεναγό όλοι οι χαρακτήρες έχουν συνέπεια. Έχουν χαρακτηριστικά που τους ακολουθούν απ'την αρχή μέχρι το τέλος, κι αυτό ισχύει για όλους τους χαρακτήρες. Αλλά πιο πολύ είναι βέβαια εμφανές στον κεντρικό ήρωα, τον ίδιο τον ξεναγό. Το ότι ψάχνει την ταυτότητά του (επαγγελματική και σεξουαλική) δεν τον κάνει αλλοπρόσαλλο: είναι σταθερά αυτό που θα λέγαμε "σπάστης". Ίσως γι'αυτό δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει και τι θέλει, παρότι στα απλά και καθημερινά όχι απλώς ξέρει τι θέλει αλλά ακολουθεί συγκεκριμένες ιεροτελεστίες (π.χ. ο τρόπος που βουρτσίζει τα δόντια του ή το πώς διπλώνει τα μπλουζάκια του) που μάλιστα τονίζονται πολύ ωραία με τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία.


Αν και λίγο φρίκαρα με τα χούγια του ξεναγού: ταυτίστηκα! Μα αλήθεια, είμαι ΤΟΣΟ σπάστης; :)

Δεν υπάρχουν σχόλια: