31 Δεκ 2011

Πρωτοχρονιάτικο ποστ: Yeni Türkü – Ξενιτειάς δρόμοι

(Göç yolları, τραγούδι των Yeni Türkü σε στίχους του Murathan Mungan - οι τουρκικοί στίχοι εδώ)





Ξενιτειάς δρόμοι


Πείτε το στα βουνά, στους ανέμους

Στα εξόριστα παιδιά

Κανείς να μη νικηθεί απ’τον φόβο

Υπάρχει πέρασμα προς το αύριο


Ξενιτειάς δρόμοι

Άνοιξαν για μας

Ανοίγουν, βέβαια

Ξενιτειάς δρόμοι

Μια μέρα θά’ρθει

Θ’αντιστραφούν

Ξενιτειάς δρόμοι

Αντιστρέφονται, βέβαια

Το πιο μεγάλο όπλο, να ελπίζεις

Να μας λείπουν τα ενθύμια


Ανοίξτε τον δρόμο για τα φτερωτά άλογα

Για τα παιδιά που γυρνάνε απ’την εξορία

Ανάψτε φωτιές στις κορφές

Υπάρχει πέρασμα προς το αύριο


Ξενιτειάς δρόμοι

Άνοιξαν για μας

Ανοίγουν, βέβαια

Ξενιτειάς δρόμοι

Μια μέρα θά’ρθει

Θ’αντιστραφούν

Ξενιτειάς δρόμοι

Αντιστρέφονται, βέβαια

Κι αν σκορπιστήκαμε στους δρόμους της ξενιτειάς

Αύριο όλος ο κόσμος είναι δικός μας...



Σημείωση:

Είπα να φερθώ σαν να είμαστε σε άλλες εποχές και να γράψω ένα σαχλο-ποστ για την Πρωτοχρονιά. Να βάλω μια φωτογραφία της Λουλούς (το περίφημο peugeot 206 των κουπεπκιών που βγαίνει στη σύνταξη) για να την αποχαιρετήσω, και μαζί ένα χαζοχαρούμενο τραγουδάκι με τη Βουγιουκλάκη οδηγό. Να βάλω επίσης κι άλλο ένα τραγούδι, που το άκουσα σήμερα το πρωί και το θυμήθηκα: Maskeli balo (μπαλ μασκέ) – εδώ σε διασκευή του τουρκικού ροκ γκρουπ Athena, αν και η πρώτη τουρκική εκδοχή είναι αυτή των Yeni Türkü. Και ναι, αν σας θυμίζει κάτι είναι διασκευή ενός πολύ γνωστού ελληνικού τραγουδιού – κατά τη γνώμη μου η τουρκική εκδοχή είναι καλύτερη, και κυρίως αυτή των Athena, οι οποίοι πήραν αυτό το μάλλον κακό τραγουδάκι και το μετέτρεψαν σ’ένα ροκ τραγούδι που υπό τις κατάλληλες συνθήκες ακούγεται.

Κι έτσι έφτασα σ’αυτό εδώ το τραγούδι των Yeni Türkü (τουρκικό συγκρότημα με ενδιαφέρουσα ιστορία και ήχους, μπαίνει κι αυτό στη λίστα με τα ποστ που περιμένουν να γραφτούν) που μου φάνηκε κατάλληλο: αισιόδοξο αλλά όχι χαζοχαρούμενο. Οι στίχοι είναι του Murathan Mungan, σημαντικού Τούρκου λογοτέχνη (μέχρι να γίνει ποστ κι αυτός, βλ. εδώ). Υπάρχει κι άλλη μια εκδοχή του (μεταγενέστερη, από άλμπουμ του 2004 με διασκευές τραγουδιών σε στίχους του Μουρατχάν Μουνγκάν), απ'τον (μακαρίτη) Τούρκο ρόκερ Τζεμ Καρατζά (Cem Karaca).



20 Δεκ 2011

...σπάνιο να βρεις δυο μαζί




Δύσκολα τα ζητήματα καρδιάς! Ειδικά όταν μπλέκονται στην υπόθεση, εκτός απ'τον καψουρωμένο πλην καταχρεώμενο Εδιμβουργέζο υφαντουργό και το αντικείμενο του πόθου του, ένας σπάταλος, διεφθαρμένος και άδικος άρχοντας, ένας ευαίσθητος δήμιος και ο βοηθός του που, παρά τις συμβουλές του θνήσκοντος πατρός του, μάλλον διάλεξε λάθος επάγγελμα.



Πλήρης κριτική θα ακολουθήσει αν και όποτε ευκαιρήσουν τα κουπέπκια (έχουν πέσει και κοινωνικές υποχρεώσεις τελευταίως, καταλαβαίνετε). Προς το παρόν ένα έχω μόνο να σας πω: πηγαίντε οπωσδήποτε να δείτε την "Μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου" των Αστούρθων. Βιαστείτε, γιατί ο βασιλιάς αποφάσισε ότι το επάγγελμα του δήμιου θα ανοίξει στην ιδιωτική πρωτοβουλία και ενδέχεται δήμιος και βοηθός δήμιου να κατέβουν σε απεργία διαρκείας...


Συντελεστές και λοιπές πληροφορίες στο σάιτ των Αστούρθων (αδελφού σωματείου των Τσιριτσάντζουλων, για όσους τους γνωρίζουν).

3 Δεκ 2011

"Ο ξεναγός"




"Ο ξεναγός" του Ζαχαρία Μαυροειδή είναι μια συμπαθητική ταινία που βλέπεται ευχάριστα (εδώ η σύνοψη, απ'το σάιτ της ταινίας που έχει και τους συντελεστές, διάφορα έξτρα κλπ.). Δεν είμαι σε θέση να γράψω πλήρη κριτική (και δεν είμαι και καλή σ'αυτό), οπότε θα πω λίγα πράγματα επιγραμματικά.


Πλην:

Κάτι μου έλειπε στο στόρι, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς. Απλώς δεν ένιωθα αρκετα να με βάζει κάπως "μέσα" η ταινία, να με παρασέρνει η υπόθεση.
Ο "χορός" (χορωδία) που εμφανίζεται στα καλά καθούμενα στη μέση του δρόμου προς το τέλος της ταινίας. Ναι, το ξέρω, οι περισσότεροι θα έβαζαν αυτή τη λεπτομέρεια (που παραπέμπει σε "Mighty Aphrodite" του Woody Allen; σε κάτι από Αλμοδόβαρ;) στα μεγάλα συν της ταινίας. Η παραξενιά μου είναι ότι δεν μ'αρέσουν οι σουρεαλιστικές προσθήκες σε κατά τα άλλα ρεαλιστικά έργα - είμαι κι άνθρωπος του ρεαλισμού (έως νατουραλισμού, Ζολά και ξερό ψωμί), τι να κάνω;


Συν:

Οι ηθοποιοί.
Πολύ καλή μουσική.
Πολύ προσεγμένες και χαριτωμένες λεπτομέρειες, π.χ. οι τίτλοι.


Το πιο μεγάλο συν:

Οι χαρακτήρες. Κι αυτή είναι η άλλη μου παραξενιά: δεν μπορώ τα βιβλία ή τις ταινίες όπου οι χαρακτήρες δεν έχουν συνοχή. Ε λοιπόν, στον Ξεναγό όλοι οι χαρακτήρες έχουν συνέπεια. Έχουν χαρακτηριστικά που τους ακολουθούν απ'την αρχή μέχρι το τέλος, κι αυτό ισχύει για όλους τους χαρακτήρες. Αλλά πιο πολύ είναι βέβαια εμφανές στον κεντρικό ήρωα, τον ίδιο τον ξεναγό. Το ότι ψάχνει την ταυτότητά του (επαγγελματική και σεξουαλική) δεν τον κάνει αλλοπρόσαλλο: είναι σταθερά αυτό που θα λέγαμε "σπάστης". Ίσως γι'αυτό δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει και τι θέλει, παρότι στα απλά και καθημερινά όχι απλώς ξέρει τι θέλει αλλά ακολουθεί συγκεκριμένες ιεροτελεστίες (π.χ. ο τρόπος που βουρτσίζει τα δόντια του ή το πώς διπλώνει τα μπλουζάκια του) που μάλιστα τονίζονται πολύ ωραία με τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία.


Αν και λίγο φρίκαρα με τα χούγια του ξεναγού: ταυτίστηκα! Μα αλήθεια, είμαι ΤΟΣΟ σπάστης; :)