21 Μαρ 2012

Ο ποιητής που γνώρισα


Ήξερα έναν ποιητή όταν ήμουν μικρή, αλλά δεν το ήξερα. Δηλαδή δεν ήξερα ότι ήταν ποιητής. Θέλω να σκέφτομαι ότι όλοι οι ποιητές που αγαπάω αλλά δεν έχω γνωρίσει κι ούτε θα γνωρίσω ποτέ ήταν κάπως σαν αυτόν. Τον λένε Μανώλη Φουρτούνη (περισσότερα γι’αυτόν εδώ – δείτε και τη συνέντευξή του «Οφείλουμε να επινοήσουμε νέες μορφές αντίστασης»), κι εδώ και περίπου δυο χρόνια τα ποιήματά του βρίσκονται συγκεντρωμένα στο βιβλίο Διαδρομές.


Συμπτωματικό ημερολόγιο


61

Οι μικρές ανοησίες

φθινοπωρινά φύλλα

οι στάλες της βροχής

νυκτερινά τραπέζια

χαμόγελα, ψίθυροι,

τσιγάρα ανάβουν, σβήνουν

οι φόβοι έρχονται, φεύγουν.

Θεέ μου,

πόσοι είναι αυτοί που πέθαναν κιόλας,

αυτοί που με φιλοξενούν

στους τάφους τους.


62

Δεν είχε άλλο χρόνο, δεν είχε άλλο τόπο,

δεν είχε άλλο δρόμο, όσο κι αν περπατούσε,

εδώ θα έβγαινε πάλι, κυκλωμένος πάντα

από τα βήματά του. Προς στιγμή, σκέφτηκε

να παραδοθεί, να καταθέσει τα όπλα.

Ακόμη κι αν δεν αμφισβητούν τις προθέσεις του,

όλες οι σφαίρες στο στήθος θα τον βρούνε.


Ένα Δέντρο στη βροχή


20

Ο άνθρωπος, λοιπόν, καρδιά οπλισμένη,

μια συνέχεια, ιστορία απλή, φυσική,

συνηθισμένη. Μες στην παραφροσύνη

του ηλίου, μέσα στα όνειρά μας

ανοιξιάτικες καμπάνες ή νεκρικές,

από τις εσχατιές του παρελθόντος

από τις εσχατιές του μέλλοντος.

Περνούν οι μέρες

η μια μετά την άλλη. Μέρες

λαμπρές, αδιάφορες,

με κατήφεια ή με έπαρση.


Λέξεις


26

Τι μπέρδεμα κι αυτό

με τις λέξεις

ποιο το θύμα

ποιος ο θύτης

ποιος ο ήρωας

ποιος ο προδομένος.

Θα το γράψει η ιστορία

των εκάστοτε κρατούντων.


Δεν υπάρχουν σχόλια: