1 Μαΐ 2012

Υποκρισία



Ποιοι/ες είναι πραγματικά πουτάνες;

Οι πόρνες είναι επαγγελματίες του σεξ. Η πορνεία είναι αυτό που κάνουν κι όχι αυτό που είναι. Η συμφωνία με τον πελάτη είναι πολύ ξεκάθαρη: ανταλλάσσουν σεξ με λεφτά.

Οι πελάτες ξέρουν ότι έχουν απέναντί τους έναν άνθρωπο κοινωνικά ευάλωτο, αφού είναι αναγκασμένος, σε πολλές περιπτώσεις, να πουλάει σεξ για χρήματα. Κυρίως ξέρουν επίσης ότι αυτός ο άνθρωπος, επαγγελματίας ων, κάνει σεξ με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Άρα είναι δική τους ευθύνη να παίρνουν προφυλάξεις, σε απλά ελληνικά να βάζουν προφυλακτικό. Είναι υποκρισία να θεωρούν ότι η πόρνη έχει ευθύνη για τη δική τους υγεία. Είναι δυνατόν να μην έχουν ακούσει για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα; Να μην ξέρουν ότι ακόμα και σε μονογαμικές σχέσεις πρέπει να παίρνουμε προφυλάξεις, πόσο μάλλον όταν έχουμε σεξουαλική επαφή με επαγγελματία; (Ας μη ρωτήσω αν έχουν δώσει ποτέ τους αίμα: αν θυμάμαι καλά, στο ερωτηματολόγιο που συμπληρώνεις σε ρωτάνε κι αν έχεις πληρώσει ποτέ για σεξ – σαφής ένδειξη ότι είναι συμπεριφορά με ρίσκο.) Είναι επίσης υποκριτικό να θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ηθικοί, ενώ οι πόρνες ανήθικες: αυτοί είναι που εκμεταλλεύονται τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται η πόρνη. (Βλ. και το κείμενο της φεμινιστικής πρωτοβουλίας.)

Η πολιτεία (Αστυνομία, υπουργεία Προστασίας του Πολίτη και Υγείας) ξέρει τι είναι η πορνεία, ξέρει σε ποιες συνθήκες εκδίδονται πολλά άτομα, ξέρει τους κινδύνους για την υγεία. Τώρα ξαφνικά ενδιαφέρεται για τη δημόσια υγεία; Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι ανύπαρκτη (γιατί θα έπρεπε όλοι να ξέρουν ότι οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό είναι επικίνδυνη – πόσο μάλλον επαφή με επαγγελματία). Η πρόνοια για το να φροντίζουμε να εξεταζόμαστε όλοι για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και όσοι νοσούν να έχουν πρόσβαση στην κατάλληλη θεραπεία είναι τουλάχιστον ανεπαρκής. Η προσπάθεια να παταχθούν τα κυκλώματα σωματεμπορίας είναι επίσης τουλάχιστον ανεπαρκής. Η προσπάθεια να προστατευτούν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ώστε να μη φτάσει κανένας άνθρωπος να πουλάει σεξ για να επιβιώσει είναι ανύπαρκτη (πολλοί άνθρωποι που εκδίδονται είναι άστεγοι ή/και ναρκομανείς). Επομένως το να δημοσιεύει φωτογραφίες και στοιχεία εκδιδόμενων ατόμων είναι υποκριτικό. Κι είμαι πολύ επιεικής, γιατί υποψιάζομαι ότι εκτός απ’το ότι είναι υποκριτικό συνιστά παραβίαση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου ακόμα σε μεγάλο βαθμό κυριαρχεί μια υποκριτική ηθικιστική προσέγγιση της σεξουαλικότητας. Το βλέπουμε στο πώς κρίνεται η σεξουαλική συμπεριφορά ανδρών και γυναικών. Ή στο ότι η κριτική για την κυβερνητική πολιτική εκφράζεται με εκφράσεις όπως «μας γάμησαν», «τον ήπιαμε» κλπ.. Κι οι βρισιές μας είναι αντίστοιχα σεξιστικές: «τον παίρνεις», «γαμιέσαι». Γιατί είναι κακό να γαμιέσαι (αλλά να γαμάς είναι καλό). Την ίδια στιγμή, η «ιερή» οικογένεια καθαγιάζει τα πάντα. Δεν πειράζει αν είσαι κατίνα, εφόσον παντρευτείς και γίνεις δούλα και κυρά – και μάνα βέβαια, ρόλος που σε εξαγνίζει μια για πάντα. Δεν πειράζει αν ο άντρας «τσιλιμπουρδίζει», παρενοχλεί σεξουαλικώς τις συναδέλφους του, κάνει κακόγουστα σεξιστικά αστεία, ή μαθαίνει τον γιο του ότι οι γυναίκες είναι μόνο για να τις γαμάς – αρκεί που είναι σωστός οικογενειάρχης (κι αν πάει σε κάνα μπουρδέλο και κολλήσει τίποτα, οι πουτάνες φταίνε, τά’παμε αυτά).
Αλλά η μεγαλύτερη υποκρισία είναι η ίδια η συναλλαγή που έχουν τόσες και τόσες σχέσεις, τόσες και τόσες οικογένειες. Η γκόμενα που γουστάρει τον γκόμενο μόνο αν της κάνει ακριβά δώρα και την πηγαίνει σε ακριβά εστιατόρια. Ο γκόμενος που θέλει την ξανθιά γκομενάρα για να τη δείχνει, αλα trophy wife. Αυτός/ή που θέλει πλούσιο/α σύζυγο. Οι γάμοι που χτίζονται σ’αυτή τη λογική. Οι γάμοι που συνεχίζονται σ’αυτή τη λογική. Οι συζητήσεις «σε ποιον θα γράψει το σπίτι στη Λούτσα η μάνα σου». Τα σχόλια «ξεβράκωτη την πήραμε» (η προίκα επισήμως έχει καταργηθεί, αλλά ας είναι).

Μια σακούλα εμετού, παρακαλώ. Έχω να ξεράσω μερικές αξίες αγίας ελληνικής οικογένειας.
Οι πόρνες είναι πολύ έντιμες, γιατί κάνουν ανοιχτά μια συναλλαγή με πολύ ξεκάθαρους όρους.



ΥΓ. Ο Ζολά, σ'ένα μικρό βιβλίο με τίτλο "Comment on se marie" (Πώς παντρευόμαστε) έχει διακωμωδήσει πριν πολλά χρόνια τους γάμους – οικονομικές συναλλαγές. Κι ο Έριχ Φρομ, συγγραφέας του The Art of Loving, μάλλον θα συμφωνούσε.