Βορίδης ueber alles

Σημερινή συνέντευξη του Βορίδη στο γαλλικό Minute. Ενδιαφέρουσα προσαρμογή για το γαλλικό κοινό. Το σουρεαλιστικό συμπέρασμα βέβαια του ανενημέρωτου Γάλλου αναγνώστη θα είναι ότι "οι ξένοι έρχονται στην Ελλάδα για να εκμεταλλευτούν τις κοινωνικές μας παροχές". Τ'ακούσαμε κι αυτό...

16 novembre 2011
EUROPE

«Minute »: Pourquoi avez-vous accepté d’intégrer ce gouvernement?

Makis Voridis: Ce gouvernement n’est pas basé sur le programme d’un parti, mais simplement
sur un objectif limité dans le temps (une cen tainede jours) : stabiliser la situation, sauver l’économie et garantir le financement de l’économie grecque. Il a donc un but très fédérateur, qui est de sortir la Grèce de la tourmente. Notre mission consiste à mettre en oeuvre les décisions prises lors du sommet européen du 26 octobre, car la participation du pays à la zone euro est en jeu – autrement dit, l’avenir de la Grèce, mais aussi, à bien des égards, l’avenir de l’Europe, car notre éviction pourrait avoir de terribles conséquences. L’enjeu est donc de taille et il était normal que nous répondions positivement à l’appel du premier ministre Lucas Papademos [ndlr: ex-viceprésident de la Banque centrale européenne, ancien de la banque américaine Goldman Sachs], puisqu’il a proposé une trêve générale et un «gouvernement d’entente et d’équilibre » dans l’intérêt de la nation. Le nouveau gouvernement est pressé par Bruxelles et le Fonds monétaire international (FMI) de ramener le plus rapidement possible notre pays, dont l’endettement atteint 162 % du PIB, à la stabilité économique..

Est-ce que cette cohabitation ne risque pas d’être difficile, voire stérile?

Nous devons, certes, faire fonctionner une équi pe ministérielle aux sensibilités politiques très diverses: c’est évidemment un défi, mais je crois que nous le relèverons tous. Et ce, à condition
que chaque parti accepte de mettre ses idéesde côté pour parer au plus pressé, qui est de réduire la dette. Nous éviterons tous de critiquer nos partenaires sur la place publique, même si
les discussions seront évidemment possibles en conseil des ministres. Le plus important est de concrétiser les mesures d’assainissement budgétaire de la Grèce, pour débloquer prochainement une tranche vitale de 8 milliards d’euros sur le premier prêt accordé par l’Union européenne. D’ailleurs, pour revenir à votre question, bien au-delà du risque de cohabitation difficile, il était important de montrer la volonté de la Grèce d’appliquer les engagements pris auprès de nos partenaires européens. Cette coalition, pratiquement et symboliquement, illustre la volonté générale de sortir le pays de la crise. C’est aussi une manifestation de cohésion nationale, face aux troubles internes qui ont pu agiter la Grèce.

Quelles solutions proposerez-vous?

Il y a de solides raisons d’espérer sortir de la crise. La solution primordiale, c’est de continuer le plan de financement prévu avec nos partenaires: effacement de 100 milliards d’euros de dette publique détenue par les banques, un prêt supplémentaire et une recapitalisation des banques
grecques. Sans cela, la stabilité est impossible. Ensuite, il faut réduire drastiquement le déficit
et équilibrer le budget, notamment en réduisant fortement le train de vie de l’Etat et de la fonction publique. Enfin, il faut redynamiser notre économie, nous montrer plus compétitifs et, bien sûr, lutter à tout prix contre la corruption.

L’implication du FMI et de l’UE dans vos affaires ne met-elle pas en péril la souveraineté de la Grèce?

C’est ainsi: il existe des lois européennes et des procédures appliquées à tous les membres de la zone euro lorsque le budget ou les éléments macroéconomiques sont déficients. Les contrôles
vont évidemment être accrus avec l’accord du 26 octobre…

N’est-ce pas un obstacle concernant la défense des intérêts de la Grèce? Par rapport à vos relations avec la Turquie, par exemple…

En fait, tout dépend du problème dont il pourrait être question. En l’état, je ne peux pas vous répondre sans un cas précis à traiter. Ce qui est sûr, c’est que si une menace grave pesait sur
l’intérêt national de la Grèce, je ferai mon devoir.

L’immigration semble également poser un grave problème social en Grèce…

L’immigration constitue effectivement un grand problème dans notre pays, mais si vous voulez bien, nous attendrons les élections législatives du 19 février pour en reparler! Tout le monde, au sein du gouvernement, ne partage pas notre programme concernant l’immigration. Ce que je peux vous dire, c’est que ce sera forcément un sujet abordé en conseil des ministres, car nous pensons que, pour résoudre la crise, il est indispensable de changer le code de la nationalité,
limiter drastiquement les aides sociales et inverser les flux migratoires.

Que pensez-vous des émeutes des Indignés?

C’est délicat… Je peux évidemment comprendre qu’il y ait beaucoup de mécontents. Bien des
gens rencontrent les pires difficultés à cause du chômage, ou des coupes qui ont été faites dans les salaires et les retraites; mais il est important de refuser la violence et d’établir un dialogue. Concrètement, il faut prendre le maximum de mesures sociales pour éviter l’aggravation de la situation des plus modestes de mes concitoyens. Mais il est tout aussi important de réformer l’état socialiste mis en place par la gauche, qui, structurellement, coûte une fortune et qui, finalement, est en partie à l’origine de la crise qui nous frappe. Cette faillite du système nous ramène d’ailleurs au problème de l’immigration, car les étrangers installés en Grèce, généralement illégaux, sont le plus souvent venus pour bénéficier de notre système d’assistance publique. Ce faisant, en cette période de crise, chaque euro qui leur est alloué manque cruellement aux plus pauvres d’entre nous.

[Propos recueillis par P. Cousteau]

1η Μαϊου και στη Βαστίλλη...

...άκρα του τάφου σιωπή. Γιατί η φετινή πρωτομαγιάτικη πορεία στο Παρίσι ξεκίνησε από την République και κατέληξε στην Όπερα. Αν κάτι χαρακτηρίζει τις πορείες εδώ είναι το χρώμα και η πολυμορφία. Και η φετινή πορεία είχε έντονα και τα δύο αυτά στοιχεία.

Τούρκοι και Κούρδοι αριστεροί όλων των αποχρώσεων και των συνδυασμών έπιασαν από νωρίς πρώτο τραπέζι πίστα, ανάρτησαν δηλαδή πανό στο άγαλμα της πλατείας. Δεν έλειπε και αντίστοιχα επαναστατική μουσική υπόκρουση (Cem Karaca έπιασε το εξασκημένο αυτί μου), παραδοσιακά τραγούδια και ακόμη παραδοσιακότερα κεμπάπ στο δρόμο που μας έσπαγαν τη μύτη.

Οι Τίγρεις των Ταμίλ έδωσαν κι αυτοί το παρών, με φωτογραφίες του δολοφονημένου ηγέτη τους και σημαίες. Στη φώτο χαρακτηριστική επαναστατική φυσιογνωμία Σριλανκέζας με τη σημαία της.

Εκπλητικό αισθητικά πανό με σύνθημα «Εδώ, εκεί, καταστολή αστυνομική και στρατιωτική. Η αλληλεγγύη και η οργή δεν γνωρίζουν σύνορα»

Οι Ροζ Πάνθηρες: Ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές ενάντια στην ηθική τάξη, την πατριαρχία και τον ρατσισμό.

Όχι μωρά στο πάρκιγκ! Μπλουζάκι της ομώνυμης οργάνωσης, που πολεμάει ενάντια στη μείωση βρεφονηπιακών σταθμών και νηπιαγωγείων, καθώς και την κατάργηση 68.000 θέσεων εργασίας στον τομέα αυτό από το 2000.

Και οι πανταχού παρόντες αναρχικοί. Τα αυτοκόλλητά τους πάντως δεν κολλάνε σε τζην. Το αμερικάνικο ύφασμα δεν τα αντέχει. Τα παράτησα μετά από πολλή προσπάθεια.

«Η σύνταξη θα έπρεπε να είναι απελευθέρωση». Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας. Σύνθημα βοών εις ώτα μη ακουόντων. Σαρκό, ακούει;

Άποψη της πορείας. Τα γαλάζια παιδιά (μην τρομάζετε. Καμία σχέση με τα δικά μας!) είναι της Εθνικής Ένωσης Αυτόνομων Συνδικάτων και μπροστά τους το μπλοκ των ανέργων. Αλήθεια, στην Ελλάδα υπάρχει μπλοκ ανέργων ή τους κρύβουμε κάτω απ’το χαλάκι για να μην κακοκαρδίσουμε το ΔΝΤ;

Και η μοναδική ελληνική σημαία στην πορεία. Αν μου βρείτε σε ποιο μπλοκ ήταν θα σας παραδεχτώ. Ένα χιντ θα δώσω μόνο. Δεν υπήρχε ελληνικό μπλοκ στην πορεία, παρόλο που δεκάδες κατεβήκαμε διάσπαρτα. Λυπηρό και σημείο των καιρών ταυτόχρονα. Με μία εξαίρεση...

Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα σ’αυτήν τη φωτογραφία.

Παρόλο που εμείς δεν ενδιαφερθήκαμε για την εκπροσώπησή μας, υπήρξαν κάποιοι που φώναζαν με πάθος συνθήματα αλληλεγγύης υπέρ της χειμαζόμενης Ελλάδας. Και ήταν συγκινητική η προέλευσή τους. Οι «παράνομοι» μετανάστες στην Γαλλία έδειξαν μεγαλύτερο πάθος από όλους εμάς τους νόμιμους και τουλάχιστον από άποψη παραμονής, βολεμένους. Λυπάμαι που δεν έχω ηχητικά ντοκουμέντα.

Η συνήθης χαλάρωση υπό τους ήχους της τζαζ. Εκπλητικό τρίο που καταχειροκροτήθηκε από τους διερχόμενους.

Και ναι, υπάρχει και αυτή η Αμερική. Ευτυχώς.

Η συνήθης κατάληξη στην Όπερα όπου διελύθημεν ησύχως.

Οι γενικές εντυπώσεις: η πορεία ήταν μεγάλη, αλλά δεν είχε καμία σχέση με τα νούμερα προηγούμενων ετών. Κάτι ο βροχερός καιρός, κάτι οι εαρινές διακοπές, ο κόσμος υπολογίστηκε σε 40.000, το 1/3 δλδ της περσινής πορείας. Ούτε από παλμό έλεγε πολλά πράγματα. Περισσότερο μαζική εκδρομή εις τας εξοχάς θύμιζε παρά αντίσταση και και διεκδίκηση. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν άσχημα ή ότι είναι λίγος ο κόσμος. Απλώς είχα την εντύπωση ότι τα χαλαρά συνθήματα που ακούγονταν δεν τα πιστεύαμε ούτε εμείς. Και αν περίπου η ίδια εικόνα υπήρχε στην χθεσινή πορεία στην Ελλάδα, δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να μας συμβεί για να ξυπνήσουμε και να βγούμε στους δρόμους όχι κάνοντας βόλτα, αλλά διεκδικώντας. Δίκιο έχουν οι Γαλάτες που φοβούνται ότι θα τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Αλλά δεν τους βλέπω και να κινητοποιούνται δυναμικά για να το αποτρέψουν.

Και για να μην κλείσω απαισιόδοξα, ενημερωτικό βιντεάκι για τις τράπεζες. Μήπως και ξαναβρούμε τον παλμό μας...

Απο την Πόλη έρχομαι

Φέτος είναι η χρονιά της Τουρκίας στη Γαλλία. Αυτό σημαίνει εκθέσεις, διαλέξεις, συναυλίες και γενικά άπειρες εκδηλώσεις με άξονα την Τουρκία. Στο πλαίσιο αυτής της υπερδραστηριότητας εντάσσεται και η έκθεση στο Grand Palais “De Byzance à Istanbul”, την οποία μπορείτε να δείτε μέχρι τις 25 Γενάρη.

Η έκθεση είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Έχει γύρω στα 300 εκθέματα από 14 μουσεία και «εξιστορεί» χρονολογικά την ιστορία της Πόλης από την εποχή του Βύζα μέχρι σήμερα. Τόσοι αιώνες βέβαια δεν χωράνε σε λίγα εκθέματα, τα περισσότερα έχουν μια μάλλον συμβολική αξία για την συνέχεια και την εξέλιξη της πόλης. Και βέβαια, φαίνονται αρκετά φτωχά σε σχέση με τις εντυπωσιακές συλλογές των μουσείων απ’τα οποία προέρχονται.

Παρόλ’αυτά, το στήσιμο είναι πολύ ωραίο. Ο εκθεσιακός χώρος βρίσκεται στο ημίφως, με έντονους προβολείς μόνο πάνω στα εκθέματα, η χρονική διαδοχή είναι απολύτως ξεκάθαρη, και οι επεξηγήσεις σαφείς και λιτές. Πλην όμως, η έκθεση δεν ξεφεύγει από τα συνήθη προβλήματα παρόμοιων εκθέσεων: το όλο θέμα είναι λίγο ξεκομμένο από τον περιβάλλοντα χώρο. Αν δεν έχεις ιδέα δλδ από την ιστορία της Πόλης, δεν μαθαίνεις και πολλά πράγματα, απλώς βλέπεις πέτρες και αρχαία. Αν δεν ξέρεις ήδη τι είναι το εικονοστάσι, η σουλτανική τούγρα, τα μοναχικά χειρόγραφα, δεν έχεις καμία πιθανότητα να καταλάβεις σε τι χρησιμεύουν τα αντίστοιχα εκθέματα. Το δεύτερο σημείο που μου χτύπησε ως τρομερή προχειρότητα ήταν οι επεξηγηματικές ταμπέλες. Στον βωμό της απλότητας, θυσίαζαν ακόμα και την στοιχειωδέστερη ιστορία. Το 1453 λ.χ. πολεμούσαν οι Έλληνες τους Τούρκους. Ό,τι προσπαθούμε να καταργήσουμε στα σχολεία ως παιδαριώδες δλδ, το αναπαράγουν ιστορικοί που στήνουν τέτοιες εκθέσεις. Άλλο η απλοποίηση για το ευρύ κοινό κι άλλο η παραποίηση της ιστορίας.

Και αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο ήταν μια θεματική που επιγραφόταν «Η καθημερινή ζωή των Κων/λιτών» και αναφερόταν στον 18ο-19ο. Στη βιτρίνα είχε χειροποίητα πορσελάνινα σερβίτσια, κοσμηματοθήκες με πολύτιμους λίθους, κεντητά καφτάνια και άλλα αντίστοιχα εκθέματα. Σε ποιων ακριβώς την καθημερινή ζωή αναφερόταν η βιτρίνα (όπως και όλη η έκθεση άλλωστε) είναι σαφές. Της υψηλής κοινωνίας. Τι καταλαβαίνει όμως ο ανυποψίαστος επισκέπτης; Ότι όλη η Πόλη, από κτίσεως κόσμου μέχρι τον 19ο έτρωγε με χρυσά κουτάλια. Και αυτή η εικόνα είναι το μόνιμο θέμα των μουσείων, όχι μόνο του Grand Palais. Φεύγουμε όλοι με την εντύπωση ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες ορίζονται αποκλειστικά από τα πιο εντυπωσιακά έργα τέχνης, λες και κάνουμε επίδειξη του πιο περίλαμπρου δισκοπότηρου. Λες και το νόημα είναι να συγκρίνουμε το πιο περίτεχνο καλημαύχι με την πιο καλλιγραφική τούγρα. Αφήνουμε δλδ έξω από τη συζήτηση και την πολιτισμική παρουσίαση το 90% της κοινωνίας της κάθε εποχής. Προσοχή: το επιχείρημα δεν είναι καθόλου ότι πρέπει να αγνοήσουμε την υψηλή κουλτούρα της εκάστοτε άρχουσας τάξης, καθότι έτσι κι αλλιώς μας άφησε τα πιο έντονα ίχνη της εποχής. Μιας εποχής που δεν μπορούμε όμως να τη φανταστούμε διαφορετική, ούτε να την αναπαραστήσουμε μέσα από το πολύπλευρο πρίσμα των κοινωνικών και πολιτικών της αντιφάσεων.


Το μουσείο φυσικά και δεν πρωτοτυπεί με την επιλογή του αυτή. Το αντίθετο μάλιστα. Ακολουθεί την πεπατημένη των περισσότερων μουσείων του πλανήτη. Η επιλογή όμως της παρουσίασης των πιο αστραφτερών αντικειμένων δεν είναι ο μόνος πολιτισμός της κάθε εποχής. Μόνο που η τσακμακόπετρα (λέμε τώρα) ως το πιο κοινό χρηστικό εργαλείο μεταξύ του κόσμου, δεν ενδιαφέρει ούτε τους Τούρκους ούτε τους Ευρωπαίους σήμερα. Οι Τούρκοι αρέσκονται να παρουσιάζουν έναν πολιτισμό αντάξιο του ευρωπαϊκού, εμποτισμένου όμως με οριεντάλ στοιχεία που τον καθιστούν εξωτικό, και οι Ευρωπαίοι (οι Γάλλοι στην περίπτωση αυτή) διακατέχονται από την ίδια ανάγκη. Να «γνωρίσουν» έναν πολιτισμό που θα τους θαμπώσει από την πολυτέλεια και την υπερβολή, όπως ακριβώς προσμένουν όταν πάνε στις Βερσαλλίες, μόνο που τα μοτίβα του θα πρέπει να φέρουν τη σφραγίδα της Ανατολής για να τον αναγνωρίσουν και να τον εντάξουν στην ήδη υπάρχουσα εικόνα που έχουν γι’αυτόν: ένα σημείο αναφοράς που επιτρέπει στους μεν Ευρωπαίους να ορίσουν τη Δύση μέσα από αλλά και σε αντίθεση με την Ανατολή, στους δε Τούρκους να διεκδικήσουν την πατρότητα ενός μεγάλου πολιτισμού και να ξεφύγουν από τη ρετσινιά του φτωχού συγγενή των Ευρωπαίων. Και κατ’επέκταση να διεκδικήσουν μια θέση στην ΕΕ με (ψευδο)πολιτισμικά κριτήρια του χθες και όχι με την πολιτική βούληση του σήμερα.

Όλα αυτά είναι κατανοητά και μας επιτρέπουν να δούμε το πολιτικό εγχείρημα του παρόντος, που καθορίζει άλλωστε και την οπτική του παρελθόντος. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω με ποιον τρόπο ακριβώς οι σχετικές εκδηλώσεις "προσφέρουν σε όλους την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τον πολιτισμό της Τουρκίας", σύμφωνα με τις δηλώσεις των αξιότιμων Προέδρων της Δημοκρατίας Τουρκίας και Γαλλίας. Σε ποιον πολιτισμό απ'όλους αναφέρονται;

Eμπρός στον δρόμο που χάραξε η France Télécom!

Πηγή: http://www.plumedepresse.com

Προσοχή: παραπλανητικός τίτλος ποστ. Όχι, δεν πρόκειται για την France Télécom, για την Poste πρόκειται. Ήγουν, τα γαλλικό ταχυδρομείο. Ήμουν έτοιμη να υιοθετήσω την πρόταση του έτερου κουπεπκιού, ‘ένα ποστ για την Poste’, ήθελα όμως να κάνω τη σύνδεση. Τι σχέση έχει η France Télécom θα μου πείτε. Δυστυχώς, μεγαλύτερη απ’όσο φαίνεται εν πρώτοις. Για να μην πω ότι μιλάμε για βίους παράλληλους. Εδώ και χρόνια έχει δρομολογηθεί η διαδικασία ιδιωτικοποίησης της Poste, τώρα όμως έχουμε φτάσει στην τελική ευθεία. Και ξεμπλέκω αμέσως το κουβάρι.

Τα γεγονότα: Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια δημόσια υπηρεσία στη Γαλλία ονόματι PTT (Poste, téléphone, télécommunication), η οποία το 1990 χωρίστηκε στα δύο, στην France Télécom, αρμόδια για την τηλεφωνία και την Poste, για το ταχυδρομείο. Το 1996 η France Télécom γίνεται Ανώνυμη Εταιρεία και τον επόμενο χρόνο εισάγεται στο Χρηματιστήριο. Το 2005 η κρατική συμμετοχή πέφτει κάτω από το 50%. Στις αρχές του 2000, λίγα χρόνια μετά την αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, η France Télécom, λόγω τυχοδιωκτικών επενδυτικών επιλογών, αποτελεί μια από τις πιο χρεωμένες επιχειρήσεις παγκοσμίως, με χρέος 70 δις ευρώ - μια επιχείρηση επικερδής όσο παρέμενε δημόσια. Σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, το 2005 εφαρμόστηκε μια πολιτική δραστικής περικοπής των δαπανών, γεγονός που σήμαινε την επιτάχυνση μιας βάναυσης αναδιοργάνωσης της επιχείρησης. Και σε διάστημα λίγων μηνών, από το 2008 μέχρι σήμερα, η France Télécom μετράει 24 αυτοκτονίες υπαλλήλων στο ενεργητικό της, λόγω τρομακτικής εργασιακής πίεσης (βλ. υπαλλήλους που από τεχνικοί έγιναν πλασιέ πακέτων τηλεφωνίας και πληρώνονται με το κομμάτι, μετακινήσεις εργασιακού πληθυσμού ανάλογα με τις ανάγκες της εταιρείας, απολύσεις κλπ). Αυτά για τον βίο και την πολιτεία της France Télécom.

Τι απέγινε η Poste; Τίποτα το τρομακτικό. Μέχρι στιγμής είναι ακόμα EPIC. και αυτό δεν σημαίνει επική (απογοήτευση για τους φαν του Γκας Πορτοκάλος), αλλά établissement public à caractère industriel et commercial, ήτοι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, το οποίο έχει σκοπό την διαχείριση μιας δημόσιας υπηρεσίας, εν προκειμένω του ταχυδρομείου. Τα θεμέλια του δημοσίου όμως τρίζουν. Η κυβέρνηση Σαρκοζί έχει προτείνει από το 2008 την σταδιακή ιδιωτικοποίηση της Poste, όχι ακριβώς μ’αυτόν τον όρο, πάντως εντελώς μ’αυτή την κατάληξη. Ο νέος υπουργός βιομηχανίας Christian Estrosi δήλωσε στη France Info ότι η αλλαγή του νομικού πλαισίου είναι υποχρέωση που προκύπτει από ντιρεκτίβα της ΕΕ του 1997. Ένα κείμενο προτάθηκε στο υπουργικό συμβούλιο τέλη Ιουλίου, ενώ το τελικό νομοσχέδιο περνάει τώρα από την Βουλή, με ουσιαστική πρόταση, για αρχή, την αλλαγή του νομικού καθεστώτος της Poste, από EPIC σε ανώνυμη εταιρεία. Τη συνέχεια δεν χρειάζεται να την γράψω, ακόμα και οι λιγότερο ευφάνταστοι τη βλέπουμε σαν «προσεχώς» στο σινεμά...Εναντίον αυτής της μετατροπής κινήθηκαν τα συνδικάτα της Poste, αλλά και πολλοί άλλοι φορείς, οι οποίοι διοργάνωσαν από κοινού άτυπο δημοψήφισμα στις 3 Οκτωβρίου. Αποτέλεσμα: πάνω από δύο εκατομμύρια κάτοικοι Γαλλίας (δεν λέω Γάλλοι για να ακριβολογώ, φαντάζομαι δεν ήμουν η μόνη μη-Γαλλίδα που συμμετείχε) ψήφισαν υπέρ της διατήρησης του σημερινού στάτους της εταιρείας. Εδώ τι ζητάνε τα συνδικάτα, οι οργανώσεις και τα πολιτικά κόμματα που διοργάνωσαν το δημοψήφισμα.


Πόσο επιβεβλημένα και μονόδρομος είναι όμως όλα αυτά;

Όλα τα επιχειρήματα (ακόμα και τα πιο νεοφιλελεύθερα) έχουν μια βάση. Από εκεί όμως ως τη συνολική αλήθεια που ισχυρίζονται ότι κομίζουν, η απόσταση είναι μεγάλη. Ας δούμε 4 από τα πιο κοινότοπα επιχειρήματα ή μισές αλήθειες, ή εν τέλει μύθους της υπόθεσης.

1. Οι Βρυξέλλες μας επιβάλλουν την αλλαγή στάτους: Ο νέος υπουργός βιομηχανίας Christian Estrosi δήλωσε στη France Info ότι η αλλαγή του νομικού πλαισίου είναι υποχρέωση που προκύπτει από ντιρεκτίβα της ΕΕ του 1997. Αυτό που λέει στην πραγματικότητα η ευρωπαϊκή οδηγία είναι ότι η αγορά των ευρωπαϊκών ταχυδρομείων θα ανοίξει στον ανταγωνισμό το 2011. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι η ελεύθερη αγορά θα επιτρέψει και την συμμετοχή ιδωτικών εταιρειών στις υπηρεσίες που σήμερα προσφέρουν σε κάθε χώρα τα ταχυδρομεία. Για υποχρέωση ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών ούτε κουβέντα. Από πού προκύπτει το υπόλοιπο, δεν μπορώ να το καταλάβω ούτε καν με την καλοπροαίρετη διάθεσή μου να δικαιολογήσω τον υπουργό ως παρανοήσαντα την οδηγία.

2. Τα ταμεία του κράτους είναι άδεια (καλά, συμβαίνουν κι αλλού αυτά;), δεν μπορούμε να συντηρούμε επ’απειρον τους δημοσίους υπαλλήλους: σε αντίθεση με άλλες δημόσιες εταιρείες η Poste πόρρω απέχει από το να είναι ελλειματική. Κατέγραψε 800 εκ. ευρώ κέρδη το 2006, 1 δις το 2007, 520 εκ. το 2008 και 388 εκ. το πρώτο εξάμηνο του 2009. Κατά συνέπεια, οι ταχυδρομικοί δεν κοστίζουν ούτε ευρώ στον κρατικό προϋπολογισμό. Το χρέος που έχει η εταιρεία αυτή τη στιγμή (γύρω στα 5,8 δις) δεν προέρχεται από τους μισθούς των υπαλλήλων, αλλά κυρίως από έξοδα που σχετίζονται με δημόσιες υπηρεσίες τα οποία αναλαμβάνει η Poste για λογαριασμό του κράτους: 260 εκ ετησίως για να διατηρηθούν γραφεία σε μη κερδοφόρους τομείς, 500 εκ επιχορήγηση στον τύπο κα. Από τη μια λοιπόν το κράτος «φορτώνει» την Poste με δικά του έξοδα, από την άλλη την κατηγορεί για ανορθολογική διαχείριση.

3. Δεν πρόκειται για ιδιωτικοποίηση, αλλά για ανώνυμη εταιρεία με 100% κρατικά κεφάλαια: ανώνυμη εταιρεία και κρατικά κεφάλαια ταυτόχρονα μου ακούγεται εντελώς αντιφατικό από μόνο του. Τι νόημα έχει άλλωστε η Α.Ε. αν δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ιδιωτικά κεφάλαια; Μήπως μπορεί να μας διαφωτίσει κάποιος νομικός επ’αυτού; Αυτό το 100% κρατικά κεφάλαια επίσης μπάζει από παντού. Θεωρητικά δηλαδή, θα μπορούν να επενδύσουν εταιρείες οι οποίες είναι κατά πλειοψηφία κρατικές...και ιδιωτικοποιούνται πριν αλέκτωρ λαλήσαι. Ή ακόμα και ιδιωτικά τμήματα δημόσιων συνολικά εταιρειών (όπως έχει η γαλλική ΔΕΗ). Όποιος δηλαδή δεν επιτρέπεται να μπει από την πόρτα, θα εισβάλει από το παράθυρο.

4. Η Poste θα παραμείνει δημόσια υπηρεσία, συνεχίζοντας απρόσκοπτα τις εργασίες της: ό,τι ακριβώς έκανε και η γαλλική ΔΕΗ που λέγαμε πιο πάνω ή η France Télécom, για τις οποίες έλεγαν ακριβώς, μα ακριβώς τα ίδια. Δίνω ένα τελευταίο παράδειγμα για να μην επαναλαμβάνομαι. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την εταιρεία φυσικού αερίου. Το 2004 άνοιξε στο ιδιωτικό κεφάλαιο και ο ίδιος ο Σαρκοζί ψήφισε νόμο με τον οποίο απαγορευόταν να πέσει η κρατική συμμετοχή κάτω από 70%. Το 2006 η ίδια κυβέρνηση τροποποίησε τον νόμο για να επιτραπεί η συγχώνευση με μια άλλη εταιρεία. Αποτέλεσμα: Σήμερα το κράτος έχει το 34% των μετοχών της νέας εταιρείας.

Δεν ξέρω πόσο λογικά ακούγονται όλα αυτά, εγώ πάντως συμπέρασμα δεν μπορώ να βγάλω. Όταν το πείραμα της ιδιωτικοποίησης έχει δοκιμαστεί με απόλυτη (και εφεξής εγγυημένη) αποτυχία, ποια είναι ακριβώς τα επιχειρήματα που πείθουν ακόμα τους νεοφιλελεύθερους για τον πολλαπλασιασμό των παραδειγμάτων στο διηνεκές; Επειδή στ’αλήθεια απαντήσεις δεν έχω (εδώ είδα κι έπαθα να βγάλω άκρη με τα γεγονότα), θα συνταχθώ με το σύνθημα που είδα σ’ένα πανό "Le service public : le patrimoine de ceux qui n'ont rien" (Δημόσια υπηρεσία: η κληρονομιά αυτών που δεν έχουν τίποτα).

ΥΓ. Είχα καλές προθέσεις, αλλά τελικά δεν το γλίτωσα το σεντόνι...

Université Paris 14: Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο λειτουργεί από τις 18 Φεβρουαρίου στο Παρίσι. Στο πλαίσιο της αντίστασης στο νομοσχέδιο Πεκρές (στο οποίο είχαμε ξαναναφερθεί εδώ), ευφάνταστοι τρόποι αντίστασης και διαμαρτυρίας επιστρατεύονται για να εκφραστεί ποικιλοτρόπως η δυσαρέσκεια. Η άμεση αντίδραση είναι οι πορείες και οι διαδηλώσεις. Εκτός απ’αυτά όμως, εφαρμόζεται σε πολλά πανεπιστήμια η τακτική “Changeons le Programme” (Ας αλλάξουμε το πρόγραμμα). Αυτό σημαίνει ότι φοιτητές και διδάσκοντες βρίσκονται κανονικά στον χώρο του πανεπιστημίου, αντί όμως να ακολουθούν το πρόγραμμα σπουδών, οργανώνουν σεμινάρια και ομάδες εργασίας με θέμα τα τρέχοντα εκπαιδευτικά ζητήματα. Στα σεμινάρια αυτά συχνά είναι καλεσμένοι διανοούμενοι από πολλά περιβάλλοντα και η παρακολούθησή τους είναι ανοιχτή στο κοινό. Μια τέτοια διάλεξη έδωσε για παράδειγμα ο φιλόσοφος Marcel Gauchet στις 5 Φεβρουαρίου σ’ενα κατάμεστο αμφιθέατρο με θέμα Ο επαναπροσδιορισμός της γνώσης στον νεοφιλελευθερισμό.

Η δράση όμως δεν περιορίζεται εντός των πανεπιστημιακών κτιρίων. Στις 4 Μαρτίου υπήρξε γενικό κάλεσμα να σχηματιστεί μια ανθρώπινη αλυσίδα γύρω απ’τη Σορβόννη, η οποία στις 4.30 μ.μ. ακριβώς έδωσε τα χέρια σε μια συμβολική περικύκλωση του κτιρίου, χωρίς να εμποδίζεται η κίνηση στις εισόδους. Το πιο ευφάνταστο απ’ολα όμως είναι το εναλλακτικό πανεπιστήμιο Παρίσι 14. Όχι για τα σεμινάρια που προσφέρει αλλά για τον τόπο στέγασής του που δεν είναι άλλος από τα βαγόνια του μετρό της πόλης. Φοιτητές και διδάσκοντες οργανώνουν σεμινάρια κάθε Τετάρτη στη γραμμή 14 του μετρό, με στόχο την κινητοποίηση και συμμετοχή του κόσμου. Το πείραμα δείχνει να πηγαίνει καλά, αφού συνεχίζεται για τέταρτη συναπτή βδομάδα. Μεταφράζω πρόχειρα από την ιστοσελίδα των διοργανωτών:


«Το Πανεπιστήμιο Παρίσι 14 εγκαινιάστηκε στις 18 Φεβρουαρίου και γιόρτασε χθες τρεις βδομάδες λειτουργίας. Η πόλη του Παρισιού είχε να δει νέο πανεπιστήμιο από το 1971, όταν ιδρύθηκε το Παρίσι 13 στη Villetaneuse. Το Παρίσι 14 ιδρύθηκε από πανεπιστημιακούς, διδάσκοντες, ερευνητές και φοιτητές που κινητοποιήθηκαν εναντίον του νόμου LRU [του νομοσχεδίου δηλαδή που προτείνει το υπουργείο παιδείας]. Η λειτουργία του είναι απλή: τα μαθήματα είναι δημόσια και γίνονται κάθε Τετάρτη στις 2 μ.μ., στη γραμμή 14 του μετρό. Όπως και η γραμμή 14, το πανεπιστήμιο δεν έχει οδηγό, ούτε πρόεδρο ούτε διοικούσες αρχές: είναι αυτόνομο,
αυτοδιοικούμενο, κριτικό, νομαδικό και ανοιχτό σε όλους. Είναι ένας χώρος ανάπτυξης και δωρεάν ανταλλαγής γνώσεων. Το πανεπιστήμιο Παρίσι 14 αποτελεί απάντηση στην αποδιάρθρωση του δημόσιου εκπαιδευτικού και ερευνητικού συστήματος που επιχειρεί η κυβέρνηση. Οι ιδρυτικές του αρχές επιβεβαιώνουν, ενάντια στη λογική της απαξίωσης και της οικονομίας της αγοράς, τη χαρά της γνώσης και της συνεύρεσης. Κύρια αποστολή του πανεπιστημίου Παρίσι 14 είναι να συνδυάσει την επιστημονική έρευνα, την πολιτική δράση και την ποιητική εργασία. Το Παρίσι 14 έχει αδελφοποιηθεί με το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Γουαδελούπης και τελεί υπό τη σκέπη του Άγιου Πρεκαρίου [του προστάτη των νέων, μη μόνιμων απασχολούμενων στην αγορά εργασίας]».

Να πω και στα δικά μας ή παραείμαι αισιόδοξη;

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Γαλατίας

Πάνε βδομάδες που μαίνεται ένας κρυφός ή φανερός πόλεμος στο κομμάτι της Γαλατίας που σήμερα ονομάζουμε Γαλλία. Αφορμή το νομοσχέδιο της υπουργού παιδείας, Βαλερί Πεκρές, το οποίο προτείνει μεταρρυθμίσεις στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό από μόνο του δεν είναι κάτι καινούριο. Μήνες τώρα έχουν λιώσει πολλές σόλες οι αρμόδιοι φορείς και το υπουργείο να διαπραγματεύονται τις –ομολογουμένως αναγκαίες- αλλαγές σε σχολεία και πανεπιστήμια. Το σύστημα ως έχει έφαγε τα ψωμιά του, έφτασε σ’ένα τέλμα και χρειάζεται αλλαγή (σας θυμίζει κάτι η πρόταση;). Παρόλ’αυτά, η υπουργός πρότεινε έναν νόμο απαράδεκτο με τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, προβλέπονται υπεραρμοδιότητες για τον πρόεδρο του κάθε πανεπιστημίου και το διοικητικο συμβούλιο, περικοπές 1200 θέσεων εργασίας, λουκέτο σε πλήθος ερευνητικών κέντρων και μετατροπή των υπολοίπων σε μέσα παραγωγής ποσοτικης και μετρήσιμης γνώσης (βλ. γνώσης που μπορούν να αγοράσουν εταιρείες).

Δεν θα σταθώ στις περικοπές των θέσεων σε μια εποχή όπου χρειαζόμαστε σκεπτόμενους επιστήμονες περισσότερο από κάθε άλλη, ούτε στον κοινωνικό και οικονομικό τους αντίκτυπο. Είναι προφανές.

Θα σταθώ όμως στο στάτους των καθηγητών-ερευνητών, ένα ιδιαίτερο στάτους των διδασκόντων στη Γαλλία, όπου οι διδακτικές ώρες περιορίζονται στις 6 ανά βδομάδα και οι διδάσκοντες, οι οποίοι συνήθως σχετίζονται με κάποιο ερευνητικό κέντρο, έχουν υποχρέωση να διαβάζουν και να προωθούν την έρευνα. Σ’αυτό το στάτους έρχεται να βάλει χέρι ο νόμος Πεκρές, ή αλλιώς LRU (Libertés et Responsabilités des Universités), αφού προηγήθηκαν αλλεπάλληλες επιθέσεις στην έρευνα. Αναφέρω ενδεικτικά άρθρο της Figaro με πηχαίο τίτλο: το ¼ των ερευνητών δεν δημοσιεύουν , καθώς και τον απαράδεκτο λόγο του Σαρκοζύ στις 22 Ιανουαρίου, όπου μιλάει για «μετριότατη» έρευνα στη Γαλλία. Τόση είναι η διάθεση αυτομαστιγώματος του Προέδρου και του τύπου που ψάχνει παντού αργόσχολους ερευνητές, ώστε να αγνοεί τις μετρήσεις που κατατάσσουν τη χώρα στην πέμπτη θέση παγκοσμίως σε επιστημονικές δημοσιεύσεις, αλλά στην 18η θέση ως προς τη χρηματοδότηση της έρευνας. Εννοείται ότι το πρόβλημα στο εκπαιδευτικό σύστημα όλων των χωρών δεν είναι ΠΟΤΕ η υποχρηματοδότηση, αλλά πάντα η εγγενής ροπή των ερευνητών στην ταβανοθεραπεία. Το ένα φυσικά δεν αποκλείει το άλλο, αλλά σίγουρα η λύση δεν έγκειται στην αξιολόγηση, όπως την φαντάζεται η κυρία Πεκρές.

Αξιολόγηση λοιπόν σημαίνει υπερεξουσίες στον πρόεδρο κάθε ιδρύματος, ο οποίος θα κρίνει πόσο παραγωγικοί είναι οι υφιστάμενοί του. Αν δεν τους βρίσκει αρκετά παραγωγικούς στην έρευνα, θα τους φορτώνει με περισσότερες ώρες μαθημάτων, να μην πηγαίνει χαμένος κι ο μισθός τους. Ένας δάσκαλος δηλαδή, πανεπιστημιακός, ο οποίος όχι μόνο δεν θα έχει χρόνο να διαβάζει, να ενημερώνεται βιβλιογραφικά για να εμπλουτίζει τις γνώσεις που θα μεταφέρει στους φοιτητές του, αλλά που θα βρίσκει και την ίδια τη διδασκαλία αγγαρεία, τιμωρία για τη λειψή του δουλειά. Ενδιαφέρουσα παιδαγωγικά άποψη.

Και τώρα θα αναρωτηθείτε και δικαίως, τίνι τρόπω θα γίνεται αυτή η περίφημη αξιολόγηση, από τον άνθρωπο που έτσι κι αλλιώς θα βρίσκεται σε στενή συνεργασία με το υπουργείο παιδείας και τις εθνικές του πολιτικές; Με βάση τις δημοσιεύσεις. Και εξηγώ: προβλέπεται με το εν λόγω νομοσχέδιο κατάταξη των διεθνών περιοδικών σε κατηγορίες, ανάλογα με το πόσο αξιόλογα θεωρούνται επιστημονικά (με τι κριτήρια μη με ρωτήσετε, τόσες πληροφορίες δεν έχω), και ο ερευνητής θα βαθμολογείται με ένα είδος point system (πώς είναι ο ελληνικός ΚΟΚ; Κάπως έτσι). Δημοσίευση στο New Left Review douze points, δημοσίευση στο Oriental Studies deux points, λυπάμαι χάσατε. Η λογική αυτή αυξάνει αυτόματα τον ανταγωνισμό της δημοσίευσης στην κορυφή (με αμφίβολα κριτήρια) μιας επιστημονικής πυραμίδας με αποτέλεσμα τον εκ των πραγμάτων περιορισμό της κριτικής σκέψης. Γιατί ο κάθε ερευνητής σαφώς θα προτιμήσει να «στρογγυλέψει» τις θέσεις του με περισσότερες ελπίδες για douze points, παρά να τολμήσει να αναπτύξει καινοτόμες ιδέες αλλά να μείνει με τα deux points του ανά χείρας. Επίσης, όπως όλοι ξέρουμε, το κάθε επιστημονικό περιοδικό αποκτά υπόσταση από τα άρθρα και τη συμβολή των συντακτών του, δεν είναι κενό γράμμα που πορεύεται εσαεί με το ίδιο περιεχόμενο και δυναμική.

Το άλλο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς οι εμπνευστές της πρότασης δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι μεγάλοι επιστήμονες όπως ο Καστοριάδης ή ο Benedict Anderson (που από την πολλή χρήση έγινε mainstream, αλλά όταν πρωτοέγραψε οι ιδέες του δεν ήταν καθόλου αυτονόητες) δεν δημοσίευσαν ΠΟΤΕ σε πρωτοκλασάτο περιοδικό της εποχής. Το αντίθετο μάλιστα, οι αιρετικές τους ιδέες φιλοξενήθηκαν μόνο σε μικρά, ακόμα και περιθωριακά έντυπα είτε από επιλογή είτε από ανάγκη. Το θέμα παραμένει ότι μπορούμε και σήμερα να τους διαβάζουμε χάρη στην ελευθερία κινήσεων που είχαν και στη μη αξιολόγησή τους από πρυτάνεις και διοικητικά συμβούλια. Η σκέψη αξιολογείται στην πράξη και όχι στη διαδικασία και στο comme il faut περιοδικό.

Τρίτον, καμία απολύτως πρόβλεψη δεν υπάρχει για τη συγγραφή βιβλίου: ούτε αξιολογείται στο point system, ούτε δικαιολογείται χρόνος άδειας γι’αυτό. Εν ολίγοις, απαξιώνεται η έννοια του βιβλίου και αποθεώνεται η σύνταξη άρθρων. Ακυρώνεται δηλαδή η επίπονη διαδικασία αναζήτησης υλικού και ολοκληρωμένης επεξεργασίας ενός θέματος, το οποίο μπορεί φυσικά να συνοψιστεί σε ένα καλό άρθρο, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να γραφτεί και λεπτομερώς.

Τέταρτο και τελευταίο, «φοριέται» πολύ τελευταία το επιχείρημα ότι το μεγάλο του έργο ή θα το γράψει κανείς μέχρι τα 40 ή δεν θα το γράψει ποτέ. (Όπως ακριβώς λένε κι οι Αμερικανοί επιχειρηματίες: ή θα βγάλεις το πρώτο σου εκατομμύριο (δολάρια) μέχρι τα 30 ή δεν θα το βγάλεις ποτέ). Αυτή ακριβώς είναι και η λογική της Πεκρές. Αφήστε τους νέους που είναι παραγωγικοί να κάνουν έρευνα και τους μεγαλύτερους να αναλάβουν το βάρος της διδασκαλίας. Εξαιρετικά ριζοσπαστική άποψη θα έλεγα και κρίμα που δεν εφαρμόστηκε και νωρίτερα: θα έπρεπε να διδάσκει λίγο παραπάνω ο Pasteur για να δικαιολογεί το μισθό του, θα είχαμε γλιτώσει κι από την ανακάλυψη του αντιλυσσικού ορού στα 63 του. Το ίδιο και ο Max Planck, που διατύπωσε τη θεωρία των κβάντα στα 41, ή ο Δαρβίνος που εξέδωσε την Εξέλιξη των Ειδών στα 50, για να μην αναφέρω τον Φουκό που έγραψε στην ίδια ηλικία το βιβλίο La Volonté de savoir. Ας σταματήσω όμως με τα παραδείγματα ων ουκ έστιν αριθμός, νομίζω ότι είναι σαφές το επιχείρημα.

Αυτό που αναρωτιέμαι είναι γιατί συμβαίνουν αυτά. Ούσα εκ πεποιθήσεως εναντίον των θεωριών συνομωσίας, έχω απορρίψει την ιδέα ότι διάφοροι νεοφιλελεύθεροι κάθονται στα υγρά και σκοτεινά τους γραφεία, προσπαθώντας να μας επιβάλλουν με ειδεχθή σχέδια και πλεκτάνες την επιστήμη που θα κάνουμε. Τα πράγματα είναι μάλλον χειρότερα. Μια συνομωσία μπορεί να ανατραπεί αν αποκαλυφθεί εγκαίρως. Η νοοτροπία του κόσμου όμως; Προς τα πού οδεύει η λογική του μέσου ανθρώπου; Προς την κατεύθυνση ακριβώς του νομοσχεδίου. Γιατί αυτές οι προτάσεις είναι απολύτως συμβατές με την εξέλιξη της σημερινής κοινωνίας, όπου αξία δεν θεωρείται η μόρφωση, η καλλιέργεια που λέγαν οι παλιότεροι, αλλά η μεγιστοποίηση του (οικονομικού) κέρδους στο λιγότερο δυνατό χρόνο. Δεν αμφισβητείται επί της ουσίας η εργατικότητα των ερευνητών, αμφισβητείται η αναγκαιότητα ανάπτυξης κριτικής σκέψης και η χρονοβόρα διαδικασία που απαιτείται για την απόκτησή της. Δεν μας αφορά ένας νέος Καστοριάδης, ή ένας νέος Φουκό, αν χρειάζονται 30 χρόνια για να ωριμάσουν. Δεν έχουμε ούτε το χρόνο, ούτε την πολυτέλεια να επενδύσουμε σ’αυτούς. Και το χειρότερο, όλοι οι άνθρωποι, με τις ευλογίες της σημερινής κοινωνίας, πρέπει να ζουν τον κομφορμισμό του 8ώρου στο γραφείο για να γίνεται αντιληπτή η δουλειά και η προσφορά τους, για να δικαιολογείται ο μισθός τους. Αλλιώς, γίνονται γραφικοί, χαραμοφάηδες και παράσιτα. Πείτε μου σας παρακαλώ ότι πρόκειται για διεθνή συνομωσία. Θα ηρεμήσω...

(G)Reve generale

Grève générale: γενική απεργία χθες στη Γαλλία, με τεράστιες πορείες σε όλη τη χώρα.
Rêve générale: γενικό όνειρο, το σύνθημα που κυριάρχησε σε πλακάτ, πικέτες, αυτοκόλλητα



Παρίσι: η πορεία ξεκινούσε στις 2 μ.μ. στη Βαστίλλη. Ο συνωστισμός ήταν ήδη ασφυκτικός στις εξόδους του μετρό. Μισή ώρα αναμονή για να βγούμε στο φως του ήλιου στην πλατεία της Βαστίλλης.



Η εκκίνηση καθυστέρησε μία ώρα περίπου λόγω του κόσμου. Τα συνδικάτα είχαν υποσχεθεί μεγαλύτερη προσέλευση από τις τεράστιες πορείες του 2006 και μάλλον το πέτυχαν. Κατά τις εκτιμήσεις τους, 300.000 διαδηλωτές στο Παρίσι και 2,5 εκατομμύρια σε όλη τη χώρα, πλημμύρισαν το κέντρο της πόλης και πορεύονταν μέχρι αργά το βράδυ σε ένα κλίμα διεκδικητικό, με ευφάνταστα συνθήματα και μαχητική διάθεση δεκάδων χιλιάδων Γάλλων και ξένων.



Ο Σαρκοζύ ήταν στο επίκεντρο των περισσότερων συνθημάτων, σχολίων και πανό. Στο συγκεκριμένο, παρουσιάζεται ως "Sarkoleon", άμεση αναφορά στον Ναπολέοντα. Σαρκάζεται η επιθυμία του να δημιουργήσει Μουσείο Εθνικής Ιστορίας στην Γαλλία, κατά το πρότυπο προηγούμενων μεγάλων πολιτικών ανδρών της Γαλλίας που συνέδεσαν το όνομά τους με μεγάλα έργα πολιτισμού (βλ. Centre Georges Pompidou, Bibliothèque Nationale Francois Mitterand, Musée du quai Branly επί Chirac). Οι σύγχρονοι ιστορικοί προσάπτουν μεγαλομανία και εθνοκεντρισμό στον Σαρκοζύ γι' αυτό το εγχείρημα.



Το πανίσχυρο "S": Άλλοι διαβάζουν Superman, άλλοι Sarkozy. Φανταστικοί ήρωες.



(T)Sarkozy,ένας δυτικός τσάρος



Και πάλι ο (T)Sarkozy - ενδεικτική η σύγκριση με τη μοναρχία ανά τους αιώνας: "H σαρκοζική δημοκρατία = μια σάπια μοναρχία. 1789-2009, ο ίδιος αγώνας".




Και η πίσω όψη του ίδιου πλακάτ, ακόμα πιο επιθετική: "Νικολά, συνέχισε το τζόκινγκ, σύντομα θα σου χρειαστεί και πάρε με τηλέφωνο, να σου πω πού να βάλεις τις μεταρρυθμίσεις". Πού να τις βάλει, άραγε, αγαπητοί αναγνώστες;



"Προσφορά εργασίας: η Γαλλία ψάχνει πρόεδρο". Οι διαδηλωτές συγκέντρωναν βιογραφικά...




"H Όπερα του Παρισιού απεργεί": ένα από τα εκατοντάδες πανό διαδηλωτών, τη στιγμή που η πορεία κατέληγε στην Όπερα



...και ιδού: διαδηλωτές κατακλύζουν την πλατεία της Όπερας



Σύντομη διακοπή της επαναστατικής δράσης, για έναν καφέ, στη République. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα τα καφέ και τα μαγαζιά παραμένουν ανοιχτά τέτοιες μέρες. Κανείς δε νιώθει ότι απειλείται.



"Να υπερασπιστούμε τη θεατρική παιδεία στα σχολεία".



Το μπλοκ του συνδικάτου SUD, ένα από τα δυναμικότερα και ριζοσπαστικότερα στη Γαλλία. Η ώρα έχει φτάσει οχτώ και η πορεία συνεχίζεται



"Σύντομα, όλοι (θα είμαστε) τρομοκράτες": καταγγελία των νέων αντιτρομοκρατικών νόμων



Συνδικαλιστής του CGT ανεμίζει τη σημαία του συνδικάτου μπροστά από τα ΜΑΤ στην Όπερα. Ισχυρή αλλά διακριτική παρουσία της αστυνομίας (με εξαίρεση την Όπερα όπου κατέληγε η πορεία). Ευτυχώς τα δακρυγόνα δεν είναι παντού κανόνας.

Τα γενικά συνθήματα που κυριάρχησαν, πέρα από τα προσωποκεντρικά, ήταν ενατίον της οικονομικής κρίσης, των τραπεζών, της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, της ανεργίας, των περικοπών...Εντυπωσιακή και συγκινητική ταυτόχρονα η συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθηγητών και φοιτητών, μεταναστών και μαθητών. Το μήνυμα ήταν σαφές...