Κυρία Καϊλή

Προχθές ο υπολογιστής μου κράσαρε. Δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε αιφνίδιος θάνατος. Είχε δώσει δείγματα καιρό τώρα. Οπότε είχα φροντίσει να σώσω ό,τι σωζόταν, να κλάψω ό,τι δε σωζόταν και να προσεύχομαι να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο γιατί δεν με παίρνει να πάρω καινούριο. Και, ω του θαύματος, πέφτω πάνω σ'αυτό. Σαν το σκυλί της φωτογραφίας ένιωσα αρχικά. Έχουμε φάει τα νιάτα μας να φωνάζουμε έξω απ'τη Βουλή σε ώτα μη ακουόντων, για να έρχεται ο μπόγιας με τα χημικά κάθε φορά να επαναφέρει την τάξη. Στη συνέχεια έκανα κάτι πολύ απλό για να ηρεμήσω. Έψαξα να βρω την πιο φυσική ξανθιά βουλευτή της περιφέρειάς μου, στην οποία φρονώ ότι ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός χρειάζεται πολύ λιγότερο απ'ό,τι σε μένα και σε δεκάδες άλλους ανθρώπους. Η παρακάτω επιστολή εστάλη αυτούσια στο μαίηλ που δίνει η Εύα Καϊλή στην ιστοσελίδα της. Μοναδική διαφορά, ότι υπέγραψα με το όνομα που αναγράφεται στην ταυτότητά μου και όλα μου τα στοιχεία, σε περίπτωση που θέλει να απαντήσει. Το βλογ δεσμεύεται ότι θα δημοσιεύσει και ενδεχόμενη απάντηση, σας συμβουλεύει όμως να μην κρατάτε και την ανάσα σας!

Κυρία Καϊλή,

μετ'εκπλήξεως πληροφορηθήκαμε ότι η Βουλή των Ελλήνων ενέκρινε ομόφωνα (ΦΕΚ223 Α), εν μέσω κρίσης, πρόγραμμα επιδότησης της τάξεως των 5.500 ευρώ ανά άτομο, για αγορά προσωπικού εξοπλισμού πληροφορικής, σε όλους τους βουλευτές και ευρωβουλευτές της Ελλάδας. Αν υπολογίσουμε συνολικά τους βουλευτές και ευρωβουλευτές της χώρας, καταλήγουμε μ'εναν πρόχειρο υπολογισμό σε μια κρατική δαπάνη μεγαλύτερη του 1,5 εκ. ευρώ, η αναγκαιότητα της οποίας δεν είναι ακριβώς προφανής στους υπόλοιπους συμπολίτες σας.

Λαμβάνω λοιπόν το θάρρος να σας απευθύνω την παρούσα επιστολή, ως ψηφοφόρος της Α' Θεσσαλονίκης και υποψήφια διδάκτωρ στη Γαλλία. Το ελληνικό κράτος που με περισσή γενναιοδωρία χορηγεί στους βουλευτές το ως άνω κονδύλι για να ανανεώσουν τον εξοπλισμό πληροφορικής του, αναμένει αντίστοιχα από τους υποψήφιους διδάκτορες στο εξωτερικό να επιβιώνουν με την όχι και ιδιαίτερα γαλαντόμα κρατική υποτροφία (και αυτή για τους ελάχιστους τυχερούς αποδέκτες) των 686 ευρώ μηνιαίως. Επειδή τυγχάνει να ανήκω στην πιο πάνω κατηγορία πολιτών, και επειδή, ω της συμπτώσεως, ο φορητός μου υπολογιστής έπνευσε τα λοίσθια προχθές το βράδυ, και με την υποτροφία του ελληνικού κράτους αδυνατώ να τον αντικαταστήσω, δεν μπορώ να μην κάνω τη σύγκριση μεταξύ βουλευτών που δικαιολογούν στον εαυτό τους σκανδαλώδεις πολυτέλειες σε χαλεπούς καιρούς και επιστημόνων που παράγουν ερευνητικό έργο και μάλιστα στο εξωτερικό, σε αντίξοες συχνά συνθήκες. Με τα χρήματα που εσείς αφειδώς θα ξοδέψετε σε νέα “γκάτζετ”, εμείς θα πρέπει να περάσουμε μισό χρόνο. Είναι, νομίζω, εμφανές ποιός έχει μεγαλύτερη ανάγκη ανανέωσης του ηλεκτρονικού του εξοπλισμού στην παρούσα χρονική συγκυρία τόσο οικονομικά, όσο και ουσιαστικά.

Μετά της αρμόζουσας εκτίμησης,

k1

Ένα έλασσον(;) ζήτημα

Πολλά και σπουδαία συμβαίνουν στην όμορφη και παράξενη πατρίδα μας. Από πορείες εναντίον των νεοφιλελεύθερων μέτρων μέχρι κριτική πατριδογνωσίας σε ξενόφερτα και ξενοκίνητα περιοδικά για το ποιόν του τίμιου κι εργατικού λαού μας. Τίποτα απ'όλα αυτά δεν θα μας απασχολήσει στο παρόν ποστ. Ένα έλασσον θέμα, σε σχέση με τα προαναφερθέντα, απ'αυτά τα μικρά και καθημερινά που σου ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι όμως και κάνουν τη φλέβα στον αριστερό σου κρόταφο να πετάει (αυτό μου συμβαίνει στ'αλήθεια, δεν ξέρω αν προέρχεται από τα νεύρα ή από την χειμερία γρίπη που με κατατρύχει).

Για να μην μακρυγορώ, σήμερα διάβαζα, όπως και πολλοί συνάνθρωποί μου, αυτό. Πρόκειται για ένα κείμενο με θέμα την απόλυση Παλαιστίδη από τις εκδόσεις Άγρα και τη σταση των διανοουμένων. Δεν με απασχολεί η ουσία του κειμένου. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί (εγώ τυχαίνει κιόλας να ανήκω στην πρώτη κατηγορία), αλλά έχω τρία κομβικά προβλήματα:

Το πρώτο έχει να κάνει με δικό μου κόλλημα με τα ράουντ-μαίηλς. Ο τύπος έστειλε σήμερα χιλιάδες μαίηλς με το κείμενό του. Άπειρα όμως. Ο κάθε πικραμένος που νομίζει ότι έχει γράψει το νέο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, θεωρεί υποχρέωση να σπαμάρει το άπαν σύμπαν με τις σοφίες του. Όλοι γράφουμε τον πόνο μας, αλλά δεν τον στέλνουμε σε όλες μας τις επαφές και σε όλες τις λίστες που ξέρουμε. Φροντίζουμε να γράψουμε κάπου τη γνώμη μας (στο βλογ, σε κάποια λίστα ή έντυπο) και θεωρούμε ότι οι πεφωτισμένοι ομόγλωσσοι θα σπεύσουν να μας διαβάσουν, να αναγνωρίσουν το πηγαίο ταλέντο μας και την το αναμφισβήτητο δίκιο μας. Δεν κοινωνούμε όμως το ψώνιο μας σε εκόντες άκοντες, για να αυξήσουμε την αναγνωσιμοτητά και την αναγνωρισιμότητά μας, χώρια το ντόρο που ελπίζουμε να επιφέρουμε.

Δεύτερον, το υστερόγραφο, το οποίο και παραθέτω αυτούσιο: Το κείμενο δόθηκε για δημοσίευση στα «Ενθέματα» της Αυγής -από όπου είχα στο παρελθόν ανοιχτή πρόσκληση συνεργασίας- στις 22-2-2010. Δύο ημέρες μετά με ενημέρωσαν ευγενικά ότι δεν μπορούν να το δημοσιεύσουν. Καλό είναι, στις αρχές του 21ου αιώνα, να θυμόμαστε όλοι ότι ο σταλινισμός είναι κυρίως νοοτροπία και λιγότερο ιδεολογία…

Tο γεγονός και μόνο ότι ένα άρθρο κόβεται από μια εφημερίδα, αρκεί για να επιφέρει χαρακτηρισμούς όπως σταλινικός/φασίστας/ρατσιστής για τους πάντες και τα πάντα. Δεν μπορεί να χαρακτηρίζουμε ελαφρά τη καρδία σταλινικό οτιδήποτε δεν μας αρέσει ή κάτι με το οποίο διαφωνούμε. Και εμείς γελοιοποιούμαστε και ο Στάλιν χάνει το νόημά του. Από πότε χαρακτηρίζουμε σταλινική την εφημερίδα που για οποιονδήποτε λόγο κόβει ένα άρθρο; Αν ο ίδιος άνθρωπος έστελνε το άρθρο του στην Ελευθεροτυπία ή στην Καθημερινή θα θεωρούσε σχεδόν βέβαιο και απολύτως σεβαστό ότι θα κοβόταν, αλλά η Αυγή αντιμετωπίζεται ως σκουπιδοτενεκές που όλα τα δημοσιεύει. Ο μόνος λόγος που κάτι κόβεται είναι, κατά τον Δεσποινιάδη, ο σταλινισμός. Το ότι έτσι κι αλλιώς κάποια άρθρα κόβονται δεν τον αφορά, γιατί το δικό του άρθρο είναι όπως είπαμε, το νέο Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Τρίτον και εξοργιστικότερον, ο Δεσποινιάδης διατείνεται ότι το κείμενό του δεν δημοσιεύτηκε στα Ενθέματα της Αυγής γιατί οι των Ενθεμάτων είναι σταλινικοί. Μάλιστα. Καμία αντίρρηση δεν θα είχα, αν ο συντάκτης του συμπαθούς (κατά τα λοιπά) άρθρου δεν αποσιωπούσε τα γεγονότα, τα οποία γνωρίζω (ως μη όφειλα) εντελώς συμπτωματικά και έχουν περιληπτικά ως εξής: ο Δεσποινιάδης στέλνει το κείμενό του στα Ενθέματα. Του απαντάνε ότι δεν θα μπει γιατί ο υπεύθυνος των Ενθεμάτων γράφει γι'αυτή την Κυριακή άρθρο για το ίδιο θέμα (και υπέρ του Παλαιστίδη), αλλά ότι μπορεί να μπει συντομευμένο στην κύρια ύλη. Η απάντηση του Δεσποινιάδη ήταν να χαρακτηρίσει τα Ενθέματα σταλινικά. Το επίθετο σταλινικά είναι αυτό που τελικά μένει στ'αυτιά του καλοπροαίρετου αναγνώστη. Η άποψη του Δεσποινιάδη μετράει (αν η πραγματικότητα άλλωστε δε συμφωνεί μ'αυτήν, τόσο το χειρότετο για την πραγματικότητα) γιατί ποιος έχει τον χρόνο και τη διάθεση να ψάχνει τι στ'αλήθεια συνέβη. Αλλά όπως λέει και ο σοφός, κατά τα άλλα, λαός μας: ρίχνει ο τρελός μια πέτρα στο πηγάδι και σαράντα τρέχουν για να τη βγάλουν. Συγχύστηκα πάλι βραδιάτικα...

Live your myth in Greece

Αυτά και αυτά διάβαζα σήμερα και σηκώθηκαν οι τρίχες της κεφαλής μου, για να μην πω τίποτα χειρότερο. Αυτό δε λέγεται υπαναχώρηση απ'τα υπεσχημένα, άτακτη φυγή λέγεται, για να κυριολεκτούμε καμιά φορά σ'αυτήν τη χώρα που μας έλαχε. Ένα κουτσουρεμένο και φοβικό νομοσχέδιο στην αρχή, το οποίο όμως είπαμε να στηρίξουμε για να γίνει έστω κι έτσι η αρχή για μια ρύθμιση του μεταναστευτικού. Όχι, ούτε αρκετό ήταν, ούτε τολμηρό, απολύτως αυτονόητο ήταν για την τελευταία χώρα της Ευρώπης που είχε εμπιστευτεί τη μεταναστευτική της πολιτική στον χωροφύλακα της γειτονιάς και στους ΜΑΤατζήδες του Έθνους. Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι το έκτρωμα που τελικά κατατέθηκε για να ικανοποιηθεί ο κάθε Καρατζαφύρερ, απέχουμε έτη φωτός.

Διαβάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου για τις νέες προτάσεις, τις γενναίες αυτές (κατά Ραγκούση) προτάσεις.

α) “Μετά τη δημόσια διαβούλευση θεσπίζεται ως υποχρεωτική η νόμιμη πενταετής παραμονή όχι μόνο του ενός αλλά και των δύο γονέων στην Ελλάδα για να μπορεί ένα παιδί που γεννιέται στη χώρα μας να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια. [...] Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μεταναστευτικών φορέων και κινήσεων η αρχική πρόταση του υπουργείου έδινε δικαιώματα μόνο σε 80.000 από τα περίπου 250.000 παιδιά μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα ενώ με τη νέα ρύθμιση ο αριθμός αυτός δεν ξεπερνά τις 15.000”.

Τι θέλουν δλδ να μας πουν, ότι τα παιδιά με έναν μόνο γονιό με νόμιμη πενταετή παραμονή πρέπει να τιμωρούνται γι'αυτό, ή μήπως η “αγία ελληνική οικογένεια” πρέπει να θεωρείται εξαγώγιμο μοντέλο, παρέκλιση εκ του οποίου οδηγεί σε εθνικό και πολιτικό αποκλεισμό; Και όπως ρωτάει κι ο Ημιθανής (σε εκλάμψεις υγείας): Ο Καχιασβίλι (ο Ακάκιος για!) και οι σαν αυτόν είχε και τους δυο γονείς του νόμιμα στην Ελλάδα για 5, 7 ή 107 χρόνια; Ή εκεί μέτραγε μόνο το μετάλιο και δεν πειράζει ρε αδερφέ, ο καλός ο μύλος όλους τους εξελληνίζει...Αν αυτή η τροποποίηση δεν αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην δραστική μείωση των δικαιούχων της ιθαγένειας, τι ακριβώς εξυπηρετεί; Εν πρώτοις λοιπόν, εκδικητικό το ελληνικό κράτος. Ένας νόμιμος γονιός ίσον κανένας, όπως όλοι ξέρουμε.

Βου) Για παιδιά που δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα, απαιτείται εξαετής φοίτηση σε ελληνικό σχολείο, από την τριετή που προτάθηκε αρχικά. Το παιδί δλδ που ήρθε σε μεγαλύτερη ηλικία και δεν πρόλαβε να φοιτήσει έξι συναπτά έτη σε ελληνικό σχολείο, να κόψει το λαιμό του και να μας αδειάζει τη γωνιά. Τι φταίμε εμείς οι γνήσιοι απόγονοι του Θεμιστοκλέους (βεβαίως, βεβαίως) αν δεν έκανε τα κουμάντα του στο Αφγανιστάν να έρθει πιο νωρις; Μα σε τρία χρόνια δεν προλαβαίνει να μάθει σωστά ελληνικά, ισχυρίζονται οι εθναμύντορες. Πιθανόν. Τις εξετάσεις γλωσσομάθειας τι τις βάζουν τότε ως προϋπόθεση; Ή δέχεσαι ότι η εξαετής φοίτηση αρκεί και καταργείς τις εξετάσεις, ή τις κρατάς και απαιτείς τριετή φοίτηση. Όλα μαζί μόνο στην κακόβουλη και χαιρέκακη (πάλι) μείωση του αριθμού των αιτούντων αποσκοπεί.

Γου) Γενικώς κι αορίστως απαιτείται ομαλή ένταξη στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Ένα από τα στοιχεία που συνεκτιμάται προς αυτή την κατεύθυνση είναι και ο συγγενικός δεσμός εξ αγχιστείας με Έλληνα πολίτη.

Κατ'αρχάς, ο μόνος εξ'αγχιστείας δεσμός που μπορώ να σκεφτώ για έναν μετανάστη είναι ο γάμος. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλους εξ'αγχιστείας συγγενείς, όπως γαμπρούς, νύφες, πεθερικά και μπατζανάκηδες αν δεν υπάρχει γάμος. Υποτίθεται όμως ότι ο ξένος συζυγος Έλληνα δικαιούται, σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, ανανεώσιμη ετήσια άδεια παραμονής και υποβολή αίτησης για απόκτηση ιθαγένειας σε 8 χρόνια. Μετά την ψήφιση του τωρινού νομοσχεδίου, ο μετανάστης θα πρέπει να περιμένει 7 χρόνια συν 1 για τα διαδικαστικά, άρα 8 για την απάντηση, ενώ ο γάμος του θα θεωρείται απλώς επικουρικό στοιχείο που συνεκτιμάται στην αίτηση. Πρόοδος ακούει; Να προχωρήσουμε είπαμε, όχι να πάμε πίσω ολοταχώς.

Δου) Απαιιτείται επίσης η εξοικείωση με τους θεσμούς και την πολιτική ζωή της Ελλάδας και γνώση σε βασικά της σημεία την ελληνική πολιτική ιστορία, ιδίως τη σύγχρονη. Ό,τι δλδ γνωρίζει κι ο μέσος Έλληνας, σα να λέμε. Που φοιτητής αρχιτεκτονικής στο Λονδίνο, γόνος αστικής οικογενείας ΒΠ, μου έλεγε ότι “ολοκληρωτικό καθεστώς είναι η δημοκρατία γιατί ολοκληρωτικός σημαίνει ολοκληρωμένος”. Και επί πτυχίω φοιτήτρια φιλοσοφικής έγραψε σε εξέταση ότι στον Β' παγκόσμιο, η Γαλλία κι η Αγγλία συμμάχησε με τη Γερμανία. Τα παραδείγματα δεν προέρχονται από τον μέσο Έλληνα, αλλά από ανθρώπους επιστήμονες και μορφωμένους (ο Αλλάχ να τους κάνει). Και ερωτώ η αφελής πλην περήφανη Ελληνίδα: αφού ισότητα ευαγγελίζεται το νέο νομοσχέδιο (και καλά μεταναστών και τρισχιλιετών Ελλήνων), δεν θα πρεπε να υπάρχει πρόβλεψη αφαίρεσης της ιθαγένειας από αστοιχείωτους συμπολίτες μας; Δεν μπορεί το ελληνικό κράτος να απαιτεί από ξένους να γνωρίζουν ιστορία και πολιτικούς θεσμούς, αλλά για τους αδαείς Έλληνες να κωφεύει. Πώς πιστοποιείται η ελληνομάθεια των ήδη Ελλήνων; Κληρονομικώ τω χαρίσματι και μέσω DΝΑ; Πείτε μου κι εμένα γιατί κάτι χάνω.

Και ακομα: Σε ποια ιστορία ακριβώς θα εξετάζονται οι δόλιοι άνθρωπο/αθύρματα του Ραγκούση και του κάθε καιροσκόπου; Στον μύθο του κρυφού σχολειού και του αιμοσταγούς Τούρκου που εις μάτην παλεύουμε για να καταργηθούν; Στο τρισχιλιετές και δοξασμένο έθνος μας, με μοναδικό ανάγνωσμα την παπαρρηγοπούλεια ιστορία του 19ου; Αυτοί οι άνθρωποι που μένουν εδώ, θα πρέπει όχι μόνο να δώσουν διαπιστευτήρια εθνικοφροσύνης, να πείσουν την ανώτερη φυλή ότι αξίζει να γίνουν μέρος της, αλλά να αποδείξουν ότι είναι ελληνικότεροι των Ελλήνων, εθνικότεροι του Έθνους, νοικοκυραιότεροι των νοικοκυραίων.

Καλούνται να γλύψουν, να παρακαλάνε 3 Έλληνες να τους δώσουν συστατική επιστολή, πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης, να έχουν λευκό ποινικό μητρώο, να βρουν εγγυητές του χρηστού τους βίου (αλήθεια, τι προβλέπεται αν αυτοί οι άνθρωποι υποπέσουν σε παράπτωμα; Σέρνουν στα δικαστήρια τους εγγυητές τους, όπως κάνουν οι τράπεζες;), να εξευτελιστούν όσο δεν πάει για ν'αποδείξουν στην Ψωροκώσταινα ότι είναι κι αυτοί άξιοι να ουρλιάζουν υστερικά για την πατρίδα, ότι είναι μέρος του συρμού, ότι ανήκουν στη μεγάλη οικογένεια των ανεγκέφαλων.

Να σας πω κάτι; Εγώ τετοιους συμπολίτες δεν τους θέλω. Δεν θέλω κι άλλους χαμερπείς, με σκυμμένο κεφάλι σε μια εξουσία που κρατάει και το καρπούζι και το μαχαίρι, φοβισμένα ανθρωπάκια που θα έχουν μάθει να παπαγαλίζουν ό,τι τους λένε για να πάρουν ένα χαρτί. Είτε πιστοποιητικό, είτε πτυχίο, είτε προαγωγή, είτε ιθαγένεια. Ένα χαρτί είναι, που για να στο δώσουν πρέπει να πεις ότι είσαι ελέφαντας, ρακούν, κανελί με βούλες. Δε μας φτάνει που γίναμε έτσι, θέλουμε να κάνουμε και τους υπόλοιπους σαν τα μούτρα μας. Πώς να το στηρίξεις τέτοιο νομοσχέδιο, ε;

ΥΓ. Μια αναφορά μόνο, γιατί θέλει χωριστή ανάρτηση, για την ανακοίνωση που εξέδωσε η Ιερά Σύνοδος για το θέμα. Η ανακοίνωση μια κοινότοπη γενικολογία είναι, αλλά ποιος τους ζήτησε τη γνώμη τους; Πότε επιτέλους θα μάθουμε να μη συνδιαλεγόμαστε με την Εκκλησία σε πολιτικά θέματα; Η ίδια δεν πρόκειται να αποσυρθεί. Πότε θα την αποσύρουμε απ'τον δημόσιο βίο μας;